مشکل محل زندگی با نامزدم

[ammin]

سلام.

اول ازهمه باید اولویت هاتون برای زندگی مشترک ،طبقه بندی بشه، احساس شمارودرک میکنم هم زحمت کشیدی و هم ازاول به شماقول داده که با ادامه تحصیلت موافقه.

امابه خاطراختلاف نظر براین مواردنبایدفکرکنیدتوی همه موارد اختلاف نظر دارید وبه کل همه چی اشتباه بوده..

ازنظرشغلش بهتره شما ایشون رودرک کنی تاموقعیت کاری نسبتا تضمین شده ای درتهران برای ایشون جور نشه فشارآوردن بهش برای اینجا صحیح نیست.

چون دغدغه ی تأمین مخارج زندگی رو داره و نمیتونه ریسک کنه..اینکه بهت گفته این دوسال رورفت وآمد کنی برای تحصیل نمیشه حمل براین کنی که باادامه تحصیلت مخالف هست

.پیشنهادمن اینه شرایطش رودرک کن تا اونم بهتربتونه شرایط تورودرک کند .حضوری باهاش دراین موردصحبت کن جوانب روبسنجیدکه چه راههای دیگه ای هست.باقهرودعواوتماس وپیامک احتمالا به نتیجه ی واضحی نمیرسید.

[نسترن س]

ammin ممنونم که وقت گذاشتی و راهنماییم کردی.
شما درست میگید ولی مساله اینه که ایشون توی شهرشون هم کار درست حسابی نداره و باباش مخارجش رو تامین میکنه و دستش تو جیب باباشه، وقتی چیزی لازم دارم باید از باباش پول بگیره آخه این درسته؟نباید مستقل یشه؟،وقتی هم چیزی میگم عصبانی میشه میگه مگه تا حال چیزی کم گذاشتم.درصورتی که تا حالا خودش هیچی خرج نکرده هرجی بوده باباش داده،بخدا من دختر مادی گرایی نیستم میگم مستقل شو هرچقدر هم حقوقت کم باشه عیب نداره اما دستت تو جیب خودت باشه، باباشم نمیخواد بیاد تهران اما اولش به من به دروغ میگفت دنبالش هستم که پسرمو بفرستم تهران،
به غیر ازاین قبل عقد با کارم هم مشکل نداشت اما الان میگه نمیذارم کار کنی مشکل من اینه که درمورد اینا اول صحبت کرده بودیم و اون زد زیرش.
من میدونم دلیلش واسه تهران نیومدن کار نیست بلکه خانوادش و بخصوص مادرشه که وابستگی خیلی خیلی شدیدی به بچه هاش داره در حدی که وقتی نامزدم میاد تهران 2روز پیش من بمونه میگه قبل اومدنم مامان کلی گریه کرد همیشه تا بچه هاش واسه حتی چند روز ازش دور میشن کلی گریه میکنه، اخه این چه وضعیه؟
اگه کسی دوری از خانواده باید واسش سخت باشه اون منم که دخترم نه اون،ولی خدا شاهده من به خاطر خانوادم نمیگم که بیاد تهران 1000 تا دلیل دارم،اما اون مشکل اصلی خانوادشن ،بهم ثابت شده که خیلی دروغها بهم گفتن...
و اینکه من بخاطر یکی دومورد نمیگم که این ازدواج اشتباه بوه بلکه خیلی چیزا هست،تو خیلی مسائل مهم اینقدر تفاوتهامون زیاده که اصن همدیگه رو درک نمیکنیم نمیگم اون بده میگم خیلی با هم تفاوت داریم از همه لحاظ، خانواده،فرهنگ و.......
نمیدونم باید چیکارکنم فکرنمیکنم با این همه بحث و دعواهایی که بینمون اتفاق افتاده دیگه بتونیم مثل قبل بشیم با هم،از طرفی از عواقب جدایی هم میترسم.......