طراوت - شادی عزیز،
همونطور که آقای خاله قزی گفتند، فکر می کنم هزینه های زندگی شما توی این دوران خیلی بالا رفته.
شما قبلا شاغل بودید و کمک خرج خانواده.
الان هم شما و هم همسرتون دانشگاه آزاد می رید. درآمد قبلی کم شده و هزینه ها زیاد. شرایط اقتصادی سالهای اخیر را هم بهش اضافه کنید.
شما هشت سال با اخلاق شوهرتون در این زمینه ساختید و زندگی کردید،
چیزی که باعث شده تحملتون کم بشه، مشکلات دیگه ای هست که در این شرایط دارید.
موضوع دیگه این هست که شما در سالهایی که شاغل بودید و دو تا شغل داشتید و درآمد خوبی،
چیزی برای خودتون پس انداز نکردید که الان حتی برای هزینه یک رفت و آمد ساده نگران هستید.
اینقدر در مدیریت پولی که در دسترستون هست دقت ندارید و آینده نگری ندارید،
که با خراب شدن ماشین، برای اینکه یک ماشین دیگه سوار بشید پول ندارید،
با فوت پدرتون هر دو شغل خودتون را از دست دادید،
اینها همه برای همسرتون علامت هشداردهنده است که همسر من در این زمینه توانمند نیست و باید حواسم باشه.
با مثالهای فوق بگید همسرتون چطور می تونه به مدیریت مالی شما اعتماد کنه؟
اگر موضوع خراب شدن ماشین را براش گفته باشی، حتما با خودش گفته حواسم باشه مسائل مالی را ندم دست ایشون، یه روزی یه جایی همه را گرفتار می کنه!!
رفتار همسرتون درست نیست که مواد غذایی برای خونه تهیه نمی کنه،
ولی فکر می کنم یه مقدارش هم مربوط به شرایط خانواده تون هست.
این که شما بعد از هشت سال زندگی و شاغل بودن هر دو نفرتون، هنوز پیاز سیب زمینی از خونه ی مادر همسرتون تهیه می کنید، نشون دهنده اولویت بندیهای شخصی شماست.
همسرتون اگر می خواست توی مسائل مالی خساست داشته باشه، هزینه دانشگاه شما را نمی داد. اون هم در شهری با 9 ساعت فاصله و با داشتن یک بچه دو ساله.
نظر من کارشناسی نیست و برداشت شخصی خودم هست،
فکر می کنم شما استقلال خانواده تون را به رسمیت شناخته نشده (برای خودتون و مخصوصا همسرتون)
همسرتون شما را عضوی از خانواده ی بزرگ خودش می بینه. مثل خانواده های سنتی و گسترده.
به همون نسبت شما هم از تبعات این نوع زندگی بی نصیب نمی مونید.
حتی اشاره ای که به مرگ پدرتون، تاثیرش روی شما، حمایتهای همسرتون از خانواده شما و ... کردید، تا حدودی تایید کننده برداشت من هست.
ببخشید اگر کمی خشن به موضوع نگاه کردم
علاقه مندی ها (Bookmarks)