سلام
از تمام دوستانی که پست گذاشتند و راهنماییم کردند، ممنونم
مصباح الهدی جان:
با روشت موافقم. و قبول دارم که بهترین سیاست، صداقت. و معمولا خودمم سعی می کنم تا جایی که بتونم با شفاف سازی و ابهام زدایی از شکسته شدن دل ان فرد جلوگیری کنم.
ولی سوالی که دارم، اینه که چگونه وقتی در شرایط استرس زا یا ناراحت کننده قرار می گیرم، همان لحظه بتونم درست عمل کنم و حرفمو بزنم.
ایا همان لحظه هم میگی؟ یا صبر می کنی بعدا دربارش صحبت می کنی؟یا حتی از حرف یکی ناراحت می شم می رم بهش می گم
البته قبول دارم که گاهی اوقات بهتر که صبر کنیم و بذاریم شرایط به حالت عادی برگرده و در شرایط مناسب حرفامونو بزنیم. ولی صحبت من چیز دیگری است.
من وقتی ناراحت بشم یا خجالت بکشم همانطور که گفتم ذهنم هنگ می کنه و نمی تونم درست تجزیه تحلیل کنم. می خوام این مشکل را حل کنم.
سرچ کردم و یک مقاله پیدا کردم که نوشته بود هنگامیکه استرس داریم هورمون های کورتیزول و نورادرنالین ترشح می شوند که این دو ترکیب، بخش هایی از مغز که مسئول برخورد هدفمندانه هستند را مسدود می کنند ولی روی بخش هایی که مسئول برخوردهایی از روی عادت هستند، تاثیر ندارند. در نتیجه باعث می شوند که فرد به جای اماده کردن خود برای موقعیتی جدید و نا اشنا به الگوهای رفتاری اشنا مراجعه کند.
این دقیقا مشکل منو توضیح میده. من ان لحظه صحبتی برای گفتن ندارم ولی بعدش که فکر می کنم، به خودم می گم که باید این مطلب را می گفتم که نگفتم.....
می خوام بدونم چیکار باید بکنم تا از استرسم جلوگیری کنم تا این هورمونها ترشح نشوند یا اگه شدند، چگونه باید ان لحظه درست عمل کنم؟!!!
مینوش جان:
همانطور که گفتی اینجا یک مکان عمومی و در نتیجه نمیشه به ذکر جزئیات پرداخت.
ولی مثلا یک مورد که انچنان دربارش مهارت ندارم؛ نحوه برخورد با اقایان.
تجربه بهم ثابت کرده که بهترین روش همون جدی و رسمی بودن. گویا نمیشه مودبانه ولی معمولی ( نه رسمی و جدی ) برخورد کرد.
چارلی جان:
چگونه؟به نظر من همون موقع حرفتو بزن









علاقه مندی ها (Bookmarks)