سلام
چیزی که من براتون مینویسم را به عنوان درد دل بخونید نه راهنمایی و مشاوره.
من سابقه این موقعیت شما رو دارم با این تفاوت که از لحاظ جایگاه سرپرست اون خانوم بودم. رفتارشون رو هم زیر نظر داشتم و به نظرم ایشون هم در مورد من متفاوت برخورد میکردن. باواسطه پیشنهاد دادم و ایشون
معذرت خواهی کردند و گفتند نمیتونن قبول کنند. بعدا مشخص شد به شخصی علاقه یکطرفه دارند و چند ساله که منتظر هستند و من با اینکه هر روز با ایشون از مسائل مختلف صحبت میکریم متوجه این موضوع نشده بودم.
بگذریم.
آشنایی در محیط های خاص مثل محل کار یا دانشگاه فقط برخی از اخلاقیات و خصوصیات شخص رو آشکار میکنه.
از نظر من به دو دلیل عمده این کار نباید انجام بشه.( این فقط نظر شخصی من هست )
دلیل اول :
اگر خدمت سربازی رفته باشین حتما دوستانی در دوره آموزشی پیدا کردین. توی این دوره همه در لباس، مدل مو، غذا، ورزش، تفریح و... اشتراک دارند. این اشتراک باعث نزدیکی میشه و هدف مشترک که گذروندن دوره باشه این نزدیکی رو بیشتر میکنه.
اما وقتی بعد از پایان دوره در محیط بیرون با ابعاد دیگه شخصیتی این دوستان مواجه میشین شاید نتونین این روابط رو ادامه بدین. من خودم با چندتا از بچه ها قطع رابطه کردم.
یه محیطی مثل شرکت و اداره هم شرایطی شبیه به این داره. آدمها همه جا یک شخصیت از خودشون بروز نمیدن. آدم احساس میکنه که طرفش چون در بعضی از مسائل هم فکر هست پس بقیه شرایطی هم که دیده نمیشه رو
ممکنه داشته باشه. این اتفاق باعث میشه شما نتونی جمیع شرایط رو در نظر بگیری. از طرفی چون مقداری اشتراک وجود داره ممکنه باعث وابستگی عاطفی بشه و در تصمیم گیری تاثیر بذاره.
دلیل دوم:
اگر به هر دلیلی جواب منفی بشنوید و یا درصورت جواب مثبت اولیه، در مراحل آشنایی و شناخت بیشتر شما احساس کنید ایشون مناسب نیستن و بخواین این قضیه رو خاتمه بدین، چون همکار هستین و ممکنه در روز
چند بار چشم تو چشم بشین گرفتاری های متعددی بوجود میاد. در حالت خیلی بد ممکنه مجبور به ترک محل کارتون بشین. صحبت های دیگر همکاران و شوخی های اونا بعضی وقتا برای آدم گرون تموم میشه.
امیدوارم موفق باشین و هرچی خیر و صلاحتونه براتون اتفاق بیفته
علاقه مندی ها (Bookmarks)