دوست عزیز کاربر gelareh55
من خوشحالم که داریم با هدف کمک به دوستمون ، با هم همفکری می کنیم . . .
البته که ایشون نباید خونه رو ترک کنه!!!!!! من همچین چیزی نگفتم!!!!!!!!
عرض من اینه که با شوهرش صحبت بکنه بصورت جدی و صادقانه و بدون استفاده تهدید آمیز از بحث دادگاه کشی. در مرحله بعد اگر شوهر ایشون تعهداتش رو انجام نداد ، بیاد اینجا تا راهنمایی شون بکنیم تا عدله قضایی داشته باشن مبنی بر اینکه ایشون خونه رو ترک نکرده ، بلکه شوهر شون مسکن تهیه نکرده . . .
برای جمع آوری عدله قضایی میتونن با وکیل هم مشورت کنن ولی مطلقاً بهتره ایشون شروع کننده دادگاه کشی نباشن . ببینین تفکیک کنید 2 موضوع رو : الف) جمع آوری عدله مبنی بر مظلومیت دوستمون ب) آغاز فرایند دادگاه کشی
موارد الف و ب خیلی با هم فرق دارن! من اعتقاد دارم حتی اگر دوستمون تمام عدله مبنی بر محکومیت شوهرش رو داشت هم همچنان نباید آغازگر دادگاه کشی باشه . این موضوع رو باید براتون توضیح بدم تا درک کنید که داستان چیه . . .
خلاصه بگم : شروع هر گونه دادگاه کشی اعلان رسمی جنگ به نزدیک ترین فرد زندگی خواهد بود . نیت های شما به کنار ، هر نیتی که داشته باشید وقتی میرید سراغ دادگاه توهین بسیار بزرگ و غیر قابل بازگشتی به شوهرتون می کنید . . .
دوست من شما نوشتی : «اتفاقا در این یک مورد خاص نشون دهنده علاقه و خواست شما بر ادامه زندگی مشترکه .» بهتره بدونی که این جمله شما به شکل دیگری از جانب همسر ایشون دیده میشه . همسرشون بعد از آغاز دادگاه کشی ، با احتمال 99 درصد تصمیم جدی میگیره مبنی بر پایان زندگی . اگر هم قبلاً این تصمیم رو گرفته ، عزمش رو جزم میکنه تا بیشترین زجر رو به دوست ما وارد کنه . . .
اما آیا دادگاه های ما واقعاً به کمک دوست ما میان؟؟؟ جواب ساده است : شاید 6 ماه دیگه حکم دادگاه قطعی بشه و دوست ما بتونه اجرائیه بگیره . حالا ایشون توی این 6 ماه باید کجا بره؟؟؟ جواب ساده است : منزل پدری . . .
پس امیدوارم متوجه باشید که من به چه دلیل به دوست مون گفتم بجای دادگاه کشی ، با خانواده خودش صحبت کنه!
علاقه مندی ها (Bookmarks)