اولین صحنه ای که از زندگیتون یادتون مونده، چی بوده و در چه سنی!؟

[دلشکسته]

عجب حافظه های خوبی دارین شما. من که قبل از 7 سالگی جز چند تا خاطره محدود چیز خاصی یادم نیست.
ولی یکی از خاطرات خوبم مال وقتی بود که کلاس اول دبستان بودم اون موقع ها به خاطر جنگ و بمبارون ما کرج زندگی می کردیم البته فقط 2 سال یک ویلای خیلی بزرگ و سر سبز که خود بابام طراحیش کرده بود و خودش لحظه به لحظه پای ساختش ایستاده بود. اما وقتی تکمیل شد فقط 2 سال توش موندیم ( به خاطر سرطان مامانم بابام فروختش ) اما یادمه کلاس اول مامانم و خواهرم موندن اونجا من و بابام اومدیم تهران برای کاری که یادم نیست. بابام من و گذاشت خونه عموم و خودش رفت کارش و کرد اما قبل از اینکه برگرده 2 تا بمب نزدیک خونه عموم زدن طوری که شیشه خونه عمومم شکست اون موقع اونا بچه نداشتن زن عموم من و برداشت دویدیم پناهگاه من فقط نگران بابام بودم وقتی خطر بر طرف شد و اومدیم بیرون همسایه ها ایستاده بودن و داشتن در مورد محل حادثه حرف می زدن که من بابام و از دور دیدم بعدها خودش میگفت پام کشیده می شد تا رسیدم. وقتی شنیدم اونجا رو زدن جوری نگرانت بودم که می ترسیدم برسم و ببینم چی شده. اما وقتی همدیگرو و دیدیم طوری بلند بلند هر دومون گریه می کردیم و می دویدیم که همه همسایه ها و حتی عمومم گریش گرفت. ولی برای من شد یکی از خاطرات خوبم. چون اوج وابستگی من و بابام به هم بود. ( خیلی هندی بود اما برام خیلی قشنگ بود). مرسی که یادم انداختین