تا حدی درکت می کنم. البته من از خودم نمی زنم به یکی دیگه بدم. اما رعایت مکان و ادما و این چیزا رو نمی تونم بکنم بیشتر وقتا و با همه به یه اندازه مهربون و صمیمی میشم. بعدش هم بعضی وقتا طرف می بینم یه چیزی هم بدهکار شدم و فکر کرده براش تله چیدم ترسیده!! چیزایی که امین گفت درستن. خودم ولی فکر که کردم درباره ی خودم دیدم مهربونی کردنم از بی نیازی و غنا نیست. از نیازمندیه. بی قراری درونیم باعث میشه توی مهربون بودنمم بی قرار باشم. چیزی که از بی نیازی نباشه شاید به راحتی قبول نشه. و البته وقتی هم که در درونت کامل باشی و غنی دیگه نمی دونم مثلا چه اهمیتی می تونن داشته باشن ادم ها به طور خاص. اما دلیل این مشکل برای من از نظرخودم اینه که از پر بودن از غنی بودن نمیاد مهربونیم. شاید واسه تو هم همینطور باشه.
علاقه مندی ها (Bookmarks)