درود
بعد حدود 8تا10 سال بودن توی دنیای مجازی اینو یاد گرفتم دنیای مجازی جای اعتماد کردن و دوست پیدا کردن مخصوصا از نوع جنس مخالف نیست.حتی بیرون توی فضای واقعی هم نمیشه اعتماد کرد چه برسه به اینترنت.
بهانه هایی مثل همکار یو سوال بپرسم و کامپیوتر بلد نیستم جزوه میخوام بگیرم و ..... اینا فقط بهانه هستش برای برقراری ارتباط و ادامه دادن آن نتیجش هم توی سایت همدردی چه توسط مشاورین و چه توسط کاربرها هزاران بار گفته شده فقط چنتا نمونه از آن را در مقالات زیر بخوانید
دیگه خودت میدانی که بخواهی چه کار یانجام بدی موفق باشی چیزی به نام اعتماد توی اینگونه روابط نداریم
1.یا این رابطه یکروزی تمام میشه چه از طرف شما و یا ایشون که منجر به شکست عشقی میشه
2.یا این رابطه به مسائل جنسی و سپس جدایی کشیده میشه
3.یا رابطه درصد بسیار ناچیز درنظر بگیریم به ازدواج ختم میشه ولی ازدواجی که هیچ شناخت درست و صحیحی درش وجود نداره و شناختیه پر از احساسات و وابستگی های دوطرف
پ.ن:بزار با یک جوک برات ته این رابطه را بیان کنم:
به یک بنده خدایی میگن عشق یعنی چی؟ برمیگرده میگه خانه خالی!! میگن نه خوله منظورم علاقه و دوست داشتن و این چیزاست,برمیگرده دوباره میگه بازم خانه خالی!!!
قرار بود جوک باشه و بهش بخندیم ولی واقعیته
دوتعریف جدید و جالب ﮐﻪ خوب است به عمقش فکر کنیم:
ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ؛ ﯾﻌﻨﯽ، ﺗﻨﺒﯿﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ!
ﮐﯿﻨﻪ؛ ﯾﻌﻨﯽ، ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺯﻫﺮ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺸﺘﻦ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ!
ﻫﯿﭻ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻧﻤﯽ ﺭﺳﺪ،
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﺩﻭ ﺑﺎﺭ ﺯﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ:
ﯾﮏ ﺑﺎﺭ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭ خویش
ﻭ ﺑﺎﺭ ﺩﯾﮕﺮ
ﺍﺯ خویشتن ﺧﻮﯾش ،ﺗﺎ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺩﺭﻭﻧﺶ ،
در زﺍﯾﺶ ﺩﻭﻡ، ﻫﻮﯾﺪﺍ ﺷﻮﺩ
ﻭ ﺣﯿﺎﺕ ﻭﺍﻗﻌﯽ ﺍﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ !
علاقه مندی ها (Bookmarks)