حالم از این نجابت به هم میخوره

[واحد]

دوست عزیزم سلام به همدردی خوش امدید . ازدواج خیلی خوب و موفقتون رو به شما تبریک میگم . ولی ازدواج خوب و موفق برای داشتن یک زندگی خوب و موفق کافی نیست اگر مهارتهای لازم رو نداشته باشید . پس هر چقدر که میتونید در توانمند سازی خودتون برای یادگیری مهارتهای ارتباطی و همسر داری بکوشید . به نظر میرسه همسرتون پخته تر از شماست و مهارتهای ایشون بیشتره . ایشون درست میگه زن و شوهر باید اولویت اول همدیگه باشند . ولی اینجور مشکلات در اول زندگی بخصوص برای دختر خانمهایی مثل شما پیش میاد . ولی نگران نباشید . کم کم حسایتهای خانواده کم خواهد شد .ولی خودتون هم باید تلاش کنید . به شوخی به ایشون بگید باید خدا رو شکر کنی که دختری با حیا قسمتت شده .پیشنهاد من اینه که در خلوت خودتون زیاد به ایشون محبت و توجه کنید تا هم خودتون یاد بگیرید و عادت بکنید به ابراز عشق و علاقه تون و هم اینکه ایشون رو از عشق و محبت خودتون سیراب و مطمئن کنید . اینطوری ایشون نیاز کمتری به ابراز محبت در بین جمع خواهد داشت . ولی توجه کافی رو در جمع باید به ایشون داشته باشید . نباید زیاد فاصله بگیرید یا بی توجه باشید طوری که بی محبتی رو القا بکنه . مثلا وقتی توی جمع خونواده هستید سر میز غذا بهش توجه کنید یا براش میوه پوست بکنید . حالا حتما لازم نیست توی جمع قربون صدقه اش برید یا دست همو بگیرید . مخصوصا اگه جوان مجرد توی جمع باشه باید رعایت بکنید ولی حتی با نگاه هم میشه عشق رو منقل کرد . چون من هم ازدواجی دقیقا مشابه شما و مشکلی مثل شما داشتم تونستم با این راه حل مشکلم رو حل کنم . ولی هنوز که هنوزه اگر به فردی از اعضای خانواده توجه زیاد نشون بدم احساس میکنم همسرم حسادت میکنه . و بهش حق میدم . ارزوی خوشبختی براتون دارم