سلام سپیده
من احساس میکنم شما نسبت به فضایی که توش هستی و رشته تحصیلیت دیدت منفیه و تاوقتی بی طرف نشی نسبت بهش نمیتونی مقایسه ای انجام بدی .شما ایده ال هاتو توی
پزشکی داری میبینی و میگی که همش عالیه و داری میگی البته به مشکلاتشم اگاهم ولی من میخوام بگم آگاه نیستی! برخی مشکلات فقط روی کاغذ قابل تحملند ولی وقتی توی زندگی
حقیقی بیاد نه . شما یک دختری و میخوای تاچندسالگی همش درگیر درس باشی؟ 30؟ 35؟ هیچ فکرکردی 4سال دیگه نگاهت به درس وزندگی دیگه مثل الان نیست و زمانی میرسه که
دوس داری به بخش های دیگه از زندگیتم برسی. اون موقع چشم بازمی کنی و میبینی که حداقل 28 سالت شده ولی هنوز تاپزشک عمومی شدن 3 سال مونده!! وبدون تخصصم که عمرا نمیشه ...
تازه اگر از سد کنکور کارشناسی و جو الکیش بتونی باردیگر به خوبی گذر کنی...
البته باید بگم که واقعا هیچ کاری نشد نداره ، و دوست ندارم که اینجا کمبودهارو پررنگ کنم و توان آدمی رو نادیده بگیرم ،اما نگاه واقع بینانه با سطحی نگری فرق داره . نگاه واقع بینانه این نیست که شما باورکنی نمیتونی! بلکه اینه که ایا شما به سختی های کار اگاهی و بازم اصرار داری که میتونی؟
موفق و پیروز باشی
و درآخر : یکم ایده آلاتو تعدیل کن و از همین اول به خوداشتغالی فکر نکن که برات دور از دسترس باشه . آخه پیش نیازهاش زیاده البته از تحقیق و مشاوره با اساتیدو دانشجوهای
موفق هرگز غافل نشو .
علاقه مندی ها (Bookmarks)