عزیزم شما سن کمی ندارید که بگیم هنوز وقت دارید و میتونید به پای این آقا بمونید تا بلکه کار پیدا کنه و ازدواج بکنید.البته قبول دارم که شرایط کار تو جامعه افتضاح شده و خیلی از پسرای تحصیلکرده، بیکار هستند ولی باید ببینی این آقا جربزه کار کردن داره و آیا میره سراغ کار یا منتظره کار بیاد سراغشو این رو هیچ کس نمی تونه تشخیص بده جز خود شما که یک و نیم ساله باهاش در ارتباطی. شما میتونی بگی آیا پسری هست که مسئولیت پذیر باشه یا تن پرور و نازک نارنجی و قهروئه.
من جای شما بودم اگه قهر کرد اصلا سمتش نمی رفتم.اگر هم اعتراضی میکرد صادقانه بهش میگفتم از این رابطه بی هدف خسته شدم و میخوام تکلیفم مشخص بشه.بشین سنگاتو با خودت وابکن.
بانو جان فکر نکن که من شرایط تو رو نمی فهمم و دارم رو هوا یه چیزی میگم.من خودم تجربه مشابهی داشتم با پسری آشنا شده بودم که ارشد مهندسی از یکی از بهترین دانشگاهها داشت فوق العاده باهوش بود ولی اصلا مسئولیت پذیر و کاری نبود و با 32 سال سن هنوز کار ثابتی نداشت منم عطای اون رو به لقاش بخشیدم چون دیدم با این سنی که من دارم نمی تونم صبر کنم ببینم که این آقا کی میخواد قبول کنه که خودش باید بره سراغ کار نه اینکه یه میز و صندلی بهش بدن بگن بیا بشین پشت میز.
امیدوارم تصمیم عاقلانه ای بگیری![]()







و این رو هیچ کس نمی تونه تشخیص بده جز خود شما که یک و نیم ساله باهاش در ارتباطی. شما میتونی بگی آیا پسری هست که مسئولیت پذیر باشه یا تن پرور و نازک نارنجی و قهروئه.

علاقه مندی ها (Bookmarks)