نه میتونم ادامه بدم نه میتونم تموم کنم...سردرگم و آشفته ام

[terme00]

سلام سپیده جان ...
کار درست اینه که سریعا تکلیف این رابطه مشخص بشه ... یا ایشون اقدام به خواستگاری رسمی کنند و یا در غیر این صورت شما اقدام به قطع این رابطه کنید .

این رابطه اگه چندسال دیگه هم ادامه پیدا کنه اوضاع روحی شما از اینی که هست هم بدتر میشه ... شما حق داری نگران و آشفته باشی چون وارد یک رابطه شدید که سرانجامش نا مشخصه ...

اما من احساس میکنم دیگه دارم فرسوده میشم
میترسم انقدر به هم رسیدنمون طول بکشه که وقتی بهش رسیدیم دیگه من انرژی و شوق الان رو نداشته باشم

احساست بهت دروغ نمیگه .... بخاطر طولانی شدن این رابطه شور و هیجان شما فروکش کرده و دچار وابستگی به ایشون شدید ... یعنی چیزی غیر از عشق و دوست داشتن
و بعد از ازدواج هم همین موضوع مشکلات اولیه زندگیتون رو بوجود میاره ... زن و شوهری که با شور و اشتیاق باهم ازدواج میکنند پس از مدتی این اشتیاق کمرنگ میشه اما برای شما از همین الان کمرنگ شده ...

شاید بیشتر از هزار بار خواستم جدا شم اما نشد

اگر تصمیم قاطع بگیرید و از عواقب امر آگاه بشید خیلی راحت میتونید به این وابستگی و بلاتکلیفی خاتمه بدید

از کجا معلوم کیس مناسب برای ازدواجم پیدا بشه؟!

برای هر دختری کیس مناسب ازدواج پیدا میشه ولی حتی اگر تا آخر عمر هم مجرد بمونی بهتر از اینه که ازدواج ناموفقی داشته باشی ...

[سپیده_7071]

مرسی ترمه جان بخاطر وقتی که گذاشتید
راستش از نظر ایشون تکلیف روشن هست... صبر تقریبا تا آخر امسال که تا اون موقع هم خودش مقداری پول و سابقه کاری جمع کرده باشه
هم اینکه برادرشون ازدواج کنه تا پدرش بتونه از ما هم برای خونه و ماشین مناسب پشتیبانی کنه
بعد اینکه شما میگید در هر صورت بعد از چند سال شور و هیجان بین زن و شوهر از بین میره.... من گاهی فکر میکنم ارزش داره بخاطر یه مدت هیجان بخاطر شناختن یه آدم جدید کسی رو که سالهاست میشناسم و همه روحیات و شرایطش رو میشناسم کنار بزنم؟!
در ضمن من دقیقا توی تعطیلات نوروز همین کار که شما میگید رو کردم یعنی گفتم اوکی هر وقت تونستی برای ازدواج اقدام کنی بیا سمت من تا اون موقع بهتره تنها باشیم
اولش خیلی اصرار کرد که راضیم کنه که اینکار رو نکنم چون اون هم طاقت دوری من رو اصلا نداره
اما من خیلی تصمیمم قطعی بود
اما جالب بود که بعد از دو روز که با دوست صمیمیم حرف میزدم و تصمیمم رو بهش گفتم ...گفت که مگه دیوونه شدی که همچین آدمی رو اینطوری کنار میزنی... تو این دنیایی که دسترسی به دخترا انقد آسونه نمیترسی یکی وارد زندگیش بشه..
وازونجا که خودمم به شدت دلتنگ بودم برگشتم و بهش تماس گرفتم ...اونم با روی باز قبول کرد.....انقدر این رفتن و اومدنام تکراری شده که دیگه حتی به دل نمیگیره
برای همین میگم که نه راه پیش دارم نه راه پس