سلام به همه!
وای بچه ها دارم قاطی می کنم من 1 دوستی دارم که واقعا دوسش دارم تو سختی و آسونی کنار هم بودیم با اینکه 2 سالی می شه که از هم دوریم و تو این مدت فقط1بار دیدمش اما حس می کنم بهش وابستم یعنی نمیدونم اصلا وابستگیه یا نه،می دونید مشکلاتش عذابم میده خییللیییی زیاد تا حدی که با مشکلات خودم قاطیشون می کنم مسائل زندگی خودم خیلی زیاده اما حس می کنم دارم زیر بار فشار 2 تا زندگی له می شم.
حالا چرا اینا رو اینجا گفتم بخاطر اینه که من همیشه واسش دعا می کنم و بهش امید میدادم اما زندگیش شدیدا مشکل داره حالا بهم میگه برام دعا نکن حتی مدیونم کرده واسش دعا نکنم آخه می گه تو هرچی از خدا واسم میخوای برعکسشو بهم میده و امیدشم ازم میگیره!!!!!! آخه من چرا اینجوریم؟؟؟؟؟؟؟؟؟ بخدا فقط خوشبختی و آرامش واسش خواستم دارم وحشت می کنم همینا داره منواز خدا می ترسونه درسته جلو همه این افکار وایسادم اما من تبدیل به 1 آدم نحس شدم زندگی اینجوری خیلی ترسناکه که حتی از دعا کردن بترسی تو روخدا کمک کنید به راهنماییتون نیاز دارم.