وقتی از حرف کسی ناراحت میشم چطوری جلوی بغضمو بگیرم ؟

[m.reza91]

به عنوان مثال من هیچوقت نمیتونم به کسی بگم چرا نمیفهمی حرفمو !!!

اگه داره با والدش میگه میتونید بهش بگید :
"من اون روز خیلی به حرفاتون دقت کردم و خیلی هم رو پروژه زحمت کشیدم اما مثه اینکه یه سری نکات رو فراموش کردم،راستش جا خوردم، ممکنه بیشتر توضیح بدین؟"
در ادامه بیشتر در خصوص این جواب توضیح می دم ولی پیش از اون یکم به جواب نگاه کنید، فکر نمی کنید بتونه والد طرفو عقب بزنه!!!؟ اگه دوست داشتین نظرتونو بگین. یه چیزو در نظر بگیرین: بعضی وقتا برای برد اول باید ببازیم!
بذارین یه جور دیگم بررسی کنیم:
1- خیلی روی جمله ی فرد حساس نشید و ذهن خوانی نکنید که داره بهتون توهین میکنه ، شاید صرفا داره متوجه نشدن شما رو بهتون تذکر می ده منتها لحنش خیلی مودبانه نیست وگرنه منظور دیگه ای نداره
2- شاید در کودکیش با چنین جملاتی رو به رو بوده:
"چرا غذا رو ریختی رو لباست چقدر بهت بگم نمیخواد خودت غذا بخوری"
" دیگه نمیارمت پارک که بازی کنی چون نمی فهمی وقتی میگم شب شده باید برگردیم خونه یعنی چی"
"چرا نمی فهمی باید اتاقتو خودت مرتب کنی دیگه داری می ری مدرسه"
و...
تو این حالت هم فرد والدش داره با شما حرف می زنه و تو روابط همکاری بالغ خوبه؛ که با جمله ی پیشنهادی من احتمالا بالغش فعال میشه.

به نظر شما کدام رفتار طبیعیه؟ اینکه اون لحظه ناراحتیمو نشون بدم یا اینکه با شوخی سرو تهشو هم بیارم و دوباره به رفتار سابقم ادامه بدم؟

به طور کلی ارتباط خوب ارتباطیه که :
1- شما احساساتتونو بروز بدین
2- احساسات طرف مقابلو درک کرده و بهش این درک رو اعلام کنید.
و ارتباط بد ارتباطیه که لااقل یکی از موارد فوق رو نداشته باشه. مثلا کسی که می خواد دیگرانو بفهمه و سنگ صبور همه باشه ولی خودش احساساتشو بروز نمیده چون عزت نفسش رو در قوی بودن در نظر دیگران می دونه و فکر میکنه بروزشون اونو ضعیف جلوه میده. یا فردی که اصلا به احساسات دیگران توجه نمیکنه و آرام آرام در انزوا فرو می ره. تو هر دو مثال فرد مورد بررسی زجر خواهد کشید.
پس جواب این سوالتونو دادم، اما این یه قانون کلیه که شما در پایان روز میتونید مکالمات اون روز بررسی کنید که آیا طبق این قانون هستند یانه؛ اما در عمل باید از تکنیکای ارتباطی کمک بگیرید. من دو تا تکنیک که فکر می کنم تو برخورد این فرد کمکتون می کنه رو میگم:
1- تکنیک خلع سلاح: تو این روش حتی اگه کاملا فرد مقابل داره اشتباه میگه ، انتقاد فرد رو تایید کنید!! پاسخ پیشنهادیه من جزء این روشه.
مثال1 در زندگی خصوصی : زنی رو داریم که شوهرش اکثرا داره به پدر و مادرش میرسه
زن: تو برا چی زن گرفتی همش خونه ی اونایی من اصلا مهم نیستم تو این زندگی
مرد: اصلا این طور نیست من کی خونه ی بابام بودم ؟ نکنه توقع داری همش ور دل تو باشم؟ ------> واکنش غلط
: حق با توئه این اواخر بهت بی توجه شدم(خلع سلاح) من پدر و مادرمو دوست دارم ( بیان احساس خودش) اما توجیهی برای بی توجهی به تو نیست و قبول دارم این مدت بهت سخت گذشته(خلع سلاح) می خوای بیشتر حرف بزنیم؟( اعلام امادگی برای شنیدن احساسات طرف روبه رو)
توضیح: ابتدائا زن انتقاد میکنه، مرد انتقادشو رد کرد؛ شواهد و قرائن نشون از بی توجهی میده مرد با رد این ادعا ، داره ادعا رو ثابت میکنه چون عملا داره به میگه من حتی نسبت به بی توجهی به تو هم بی توجهم! ولی وقتی می پذیره غیر مستقیم داره ادعای بی توجهی رو رد میکنه ، چون اگه بی توجه بود این طوری احساسات همسرشو درک نمی کرد.
پس بعضی وقتا قبول انتقاد، رد اونه؛ در حالی که ردش، اثباتش خواهد بود.
مثال 2: میرید یه روسری زرد می خرید خواهرشوهرتون میگه " این روسریه یا دستمال سفره خیلی زشته اصلا هم بهت نمیاد"
واکنش شما : روسری زرد شاید زشت به نظر برسه ولی من اونو دوست داشتم به نظرت چه رنگی می گرفتم بهتر بود؟"

به نظرتون انفعاله؟
در واقع تلاشمون عقب زدن والد هست. با والد نمیشه منطقی حرف زد.اونی که بیشتر هنجرش داد میزنه یا نیش زبونش کاری تره با والد برنده است.شاید یکی از دلائلی که میگند خانم ها با شوهراشون نباید دعوای فیزیکی یا گفتاری بکنند همینه !! و در مقابل پیشنهاد میشه از راه نوازش کودک شوهرشون قائله رو ختم کنند.

**دقت کنید این مورد ، مشمول بند 2 تعریف احساس خوب هست.
2- تکنیک دوم در واقع چیزی نیست جز همون مطرح کردن احساستون بدون متهم کردن دیگری
من عصبی هستم.
من احساس ناراحتی می کنم یا من ناراحتم.
من نگرانم.
من مضطربم.
مثلا تویه مثال 2 میتونید این جمله رو هم اضافه کنید " یکم دلخور شدم" ولی نگید " ازت دلخور شدم" مراقب باشید در بیان احساستون طرف مقابلو هدف نگیرید. پس نگید:
تو منو ناراحت کردی
عصبی شدم از دستت
دقت می کنید، جملات والدانه است. کودکش می خوره بعد والدش برای حمایت از کودکش فعال میشه و ...
تو جواب پیشنهادی من جمله ی " راستش جا خوردم" جزء این مورده؛ نوعی تعجب اضطراب گونه.

** این مورد که بند اول تعریف احساس خوبه.

به اصطلاح زبان بدنم بیشتر خودنمایی میکنه تا زبونه خودم

سعی کنید به جای زبان بدن زبان گفتارتون رو فعال کنید. چون یا کودکید یا والد نه بالغ. بالغ حرفشو میزنه و از کودکش حمایت میکنه.

دلم میخواد ازتون این سوال رو هم بپرسم اگر بالغم رو رشد بدم میتونم من هم حاضر جوابی رو در خودم تقویت کنم؟

تمام این موارد وقتی مثمره ثمره که به قصد صمیمیت، دوستی و آرامش ازشون استفاده بشه و نه تسلط به دیگران. خود لغت حاضر جوابی هم بار منفی داره بهتره همون حمایت از کودک اسمشو بذاریم.

ولی بعضی از همکارام در اون لحظه به شوخی جوابه حرفه اون طرف رو هم میدن و دوباره بعده 5 دقیقه باز با همون شخص میگن و میخندن
انگار نه انگار که همون شخص همچین حرفی زده بهشون

اینم یه شیوه ی نوازشه؛ و روش آزمایش شده ی خوبی هم هست. این یعنی این که فرد کودکش فعاله و خوب میشه باهاش رابطه برقرار کرد.
نوازش یعنی ورود به آگاهی و شناخت فرد. وقتی محبت می کنید یعنی فهمیدید فرد احتیاج به محبت داره؛ وقتی فرد احتیاج به شوخی داره و شما پاسخشو دادید یعنی به آگاهیش وارد شدید.
ضمن اینکه این شوخیه غیر مستقیم دلجویی اون فرد هم هست یعنی اونم میخواد همکارش که از دستش ناراحت شده رو نوازش بده.
درک این مسائل شاید شما رو به این نتیجه برسونه که شاید خیلیم آدم بدی نیست ارتباط رو خوب بلد نیست و شاید هم کودکش زخم خورده است و احتمالات دیگه.