بیماری همسرم و ناتوانی من در ارتباط موثر وزندگی در سکوت

[شمیم الزهرا]

سلام رها جان. آفرین به همتت که پشت همسرت بودی و کمکش کردی ان شاالله نتیجه زحماتتو میبینی

راستش اولش که عنوان تایپیکتو خوندم فکردم یه مشکل جسمی مثه سرطان دور از جون دارن... که خب واقعا شرایط خیلی وحشتناکه.
اما افسردگی که کاملا قابل درمانه چرا روانپزشک نمیرین؟

[deljoo_deltang]

سلام خانم رها

میشه کمی بیشتر در مورد زندگیتون بگی. چند ساله ازدواج کردید؟
فرزندتون چند سالشه؟
افسردگی همسرتون از کی و چرا شروع شده و در چه حد هست که شما رو از پا در آورده؟
چرا افسردگی همسرتون مشکل در ارتباط شما ایجاد کرده؟ آیا منظورتون ارتباط با همسرتونه؟ میشه در این مورد کمی بیشتر توضیح بدی؟
کمی از حصوصیات خوب همسرتون برامون بنویس.

[رها٨٠]

سلام دوستان گرامی شمیم زهرا(که من از شنیدن نامت لذت می برم)ودلجو
14ساله که ازدواج کردیم پسرم 12 ساله است.مشکل من ارتباطم با همسرم است.ماباهم رابطه کلامی بسیار کمی داریم حاضرنیست باما حرف بزند هم بامن هم باپسرش،ازابتدانیز بسیار کم حرف وکم روبودو دچار افسردگی،بنده والبته اطرافیان متوجه افسردگی نبودیم ، فقط میدیدیم کم حرف است و ابراز احساسات کمی دارد.امانظر پزشکان این است که از نوجوانی دارای این بیماری بوده.
همسرم معتقداست این بیماری ازسرطان هم بدتراست وقابل درمان نیست و ارام ارم اورا ازپای در می اورد.مواقعی که حالش خوب نیست به من می گوید بیماری من درمان پذیر نیست خودت را خلاص کن وبرو.

[رها٨٠]

مطالب زیادی نوشته بودم نمی دانم چرا نیمه کاره ارسال شد احتمالا اشتباهی داشتم.
در پاسخ به سوالات عزیزان :
همسرم خوبی های زیادی دارد :مهربان ، دلسوز، بسیار مبادی اداب،اهل مطالعه با اطلاعات علمی خوب، همراه من در امور زندگی مثل بچه داری و کاهای منزل البته تا قبل از بروز بیماری اش،منظم ومرتب در کارهاو.........
من نزد مشاوره می روم همسرم هم جلسات زیادی گذرانده پیش مشاور و روانشناس بالینی، اما دیگر معتقداست فایده ای ندارد وحاضر نیست ادامه دهد.فعلا فقط تحت نظر روان پزشک است.
من همسرم را دوست دارم اما انقدر بی احساس با من برخورد می کند که در دوست داشتن او شک می کنم، ما ازدواج سنتی داشتیم نه یک ازدواج عاشقانه ، اما به مرور به هم علاقه مند شدیم من دوست ندارم از او جدا شوم اما ....
ساعتها در کنار هم هستیم در سکوت، باید کلی فکر کنم تا حرفی برای گفتن یا سوالی برای پرسیدن پیدا کنم.
می خواهم یاد بگیرم محبت کنم بی پاسخ ، ارتباط یک طرفه برقرار کنم به دنبال یک راهکار عملی هستم به همسرم نزدیک شوم .
من حالا تهی ام از محبت ،از احساس ،ازابراز عشق وعلاقه ، در حسرت شنیدن کلامی زیبا ومحبت امیز. اکنون میخواهم شما عزیزان راهی نشانم دهید چون تفکر جمعی خیلی مفید تر از فکر من تنها ان هم با این همه افکار پیچیده به هم . دیگر فکرهایم به جایی ختم نمی شوند در مغزم شناورند اما نتیجه نمی دهند. من نمی توانم اورا به سمت خودم بیاورم وراه این کار را نمی شناسم.کمکم کنید راهی عملی نشانم دهید.

[رها٨٠]

سلام دوستان گرامی
نمی دانم چرا پاسخی ازطرف دوستان دریافت نکردم. منتظر نظرات شما هستم تا در سایه خرد جمعی بتوانم روی مشکلم تمرکز بیشتری کنم.
در همین انجمن موضوعی عنوان شده که خانمی از بی عرضگی شوهرش شکایت دارد. جالب است خیلی از خصوصیات شوهر این خانم در همسر بنده نیز وجود دارد.
البته بنده اعتقاد ندارم همسرم بی عرضه است. او توانسته تا این مرحله از زندگی را طی کند. والبته به خوبی وفردی قابل احترام برای من ودیگران باشد.
ولی اون خانم را درک می کنم در لحظه خیلی سخت است که تحمل کنی بعضی رفتارهای این افراد را همسر من مقصر نیست که یک ادم درونگراست این ذاتی است.
او ارامش واستراحت را دوست دارد،
من هم مقصر نیستم که برون گرا هستم من تغییر و هیجان رادوست دارم.
سکوت وتنهایی و ثبات خواسته اوست ولی مایه عذاب من.
تغییر وحرکت و سروصدای مردم و صحبت کردن خواسته من، و ازار دهنده برای او.
واین مارا از هم دور میکند.
اکنون با وجود بیماریش این مسائل با صد درجه شدت نسبت به قبل من را دچار مشکل کرده.
دلم می خواهد به شخصیت او نزدیک شوم بیشتر درکش کنم . با سخنانم به او ارامش ببخشم اما نمی توانم .
گویا با وجود استعداد خوبم در این زمینه گنگ شده ام وناتوان.
کاری از دستم برنمی اید می نشینم در سکوت او وفقط گاهگاهی مثل یک خدمت گذار مودب از او پدیرایی میکنم.
بدون ابراز محبتی یا رفتار عاشقانه ای . حرفی به ذهنم نمی رسد بزنم. اگر هم سوالی کنم بایک تکان سر یا یک کلمه به طور خلاصه پاسخ می گیرم.