سلام گیسو کمند عزیز، تاپیک فوق العاده ایی است.مخصوصا اینکه آدم رو به زوایای مختلف که ممکنه ازش اطلاع نداشته باشه آگاه میکنه.
واقعا دست مریزاد.
در مورد خود من، اون چیزی که غالب اوقات بهش فکر میکنم، عشق و ایمان فوق العاده امام حسین(ع) به خداست.
به خودم میگم این عشق و ایمان تا چه حد قوی بوده که امام حسین علی رغم تمام مصیبت ها و رنجهای عجیبی که در انتظارشون بود،با ایمان و اشتیاق برای خدا به میدان رفت.
همیشه به این فکر میکنم یک انسان تا چه حد میتونه بزرگ و آزاده باشه. این صبر و تحمل امام حسین و ... و اینکه چقدر در عین تنهایی و کم بودن یاراشون، تمام امید و تکیه شون بخدا بوده و چقدر شرافت مندانه برای ارزش ها و آرمان های الهی جنگیدند، حتی کوچکترین تردیدی نداشتن و با شعار هیهات من ذله، برای خدا قیام کردند. تمام توجهشون به خدا بوده و از تعلقات دنیوی رها بودند.
امام حسین تا آخرین لحظه زیر بار ذلت نرفتند و به من نوعی آموختند که جز خدا هیچ چیز و هیچ کس لایق بندگی نیست. امام حسین اسوه ایمان بخدا است. برای او ایمان فقط یک کلمه نبود.
ما همه میدونیم که توحید رو قبول داریم اما گاهی حتی بدون اینکه حواسمون باشه، به فرزند و رئیس و همسر و ماشین و پول و... بیشتر از خدا تکیه میکنیم.
سلام بر حسین(ع)







پاسخ با نقل قول

علاقه مندی ها (Bookmarks)