با تشکر از دوستان گرامی حرف هاتون کاملا هر کدوم به جا و منطقیه.
من حتی در خودم این رو می بینم که خودم رو مجبور کنم و تماس بگیرم و حتی باهاشون همدلی کنم .
اما می دونم این قلبی نیست.
من از خودم در تعجبم و از خودم ناراحتم که چرا ناراحت نیستم. چرا میل و رغبتی ندارم برای همدلی. من از خودم می ترسم.
- - - Updated - - -
به خاطر مشکلاتی که در سال گذشته پشت سر گذاشتم و زیر نظر مشاور بودم ، روی یک نکته خیلی تاکید می شد.
هر کسی مسوول رفتارهای خودشه و اگه کسی اشتباهی در گذشته انجام داده این خودشه که باید عواقبش رو بپذیره .
اونقدر این تکرار شد که دچار یه حس بی تفاوتی شدم. اما اینم می دونم از لحاظ اخلاقی در قبال همدیگه وظیفه داریم در مواقع سختی در کنار هم باشیم.
با این حال می تونم هم در کنارشون باشم اما به سختی نه از روی میل قلبی.
علاقه مندی ها (Bookmarks)