ریزش مو و اعتیاد پدرم و بیزاری از هویتم - چه کنم؟

[Yellow.king]

از آنجایی که هنر نزد ایرانیان است و بس ، خیلی بده که از هنر فراری هستند خود ایرانیان

براساس تجاربی که دارم، اگر استعداد و علاقه به هنر داشته باشید و دنبالش نروید، بدجوری سرخورده میشوید، اون حالتِ آرامش را هیچوقت نخواهی داشت. افسوس میخوری چرا دنبال هنر نرفتی ، چون هنر به روح و روانِ آدم ارتباط داره ، اما رشته های دیگه حس لازم ندارند.
از این استعداد و علاقه ای که خداوند در نهادت قرار داده استقبال کن براش ارزش قائل شو و پرورشش بده

اگر خیلی اهل تلاش و کوشش باشی، میتوانید 2 رشته را همزمان بخوانید
از هر دو رشته هم پول دربیاورید
رشته معماری هم مناسب روحیات شماست، شما میتوانید هنر نقاشی تان را در تکنیک راندو پیاده کنید و همزمان با خلاقیت مهندسی کنید

درمورد حوزه هم تجربه ای ندارم، اما اینو میدونم که یه قصاب، به دوستش میگه برو قصاب شو، یه مهندس میگه مهندس شو، یه کارمند میگه باید کارمند شی، طبیعتا دوستانِ شما هم به شما توصیه میکنند راه اونها رو ادامه بدی
برادر من شما وقتی نمیتونی درسهای سنگین رو حفظ کنی، کشش نداری ، چرا اینقدر عذاب میدی خودتو؟افسرده میکنی خودتو؟ مگه چندبار میخوای زندگی کنی؟
کسی هم درکت نمیکنه ، همه فکر میکنن حرف خودشون درسته، به نیازت توجه نمیکنن مادرت ببینه تو کارت موفق شدی ، کوتاه میاد، بقیه هم همینطور

منم موقع دبیرستان، شرایط شمارو داشتم، میفهمم چه حسی دارید
با افرادی مشورت کن که دلشون میخواسته هنر بخونن، اما مشغول به یه کار دیگه شدن، ببین آرامش دارن؟ راضی هستند؟

اینقدر به خودت فشار و استرس وارد میکنی ، سوای مشکل پدرت ، به قیافت هم حساس شدی ، استرس زیادی هم باعث میشه بیشتر موهات بریزه الان حتی قسطی هم مو میکارن اگه مشکل مالی داشته باشی

من پیشنهاد میکنم حتما یک ورزش راهم دنبال کن ، خیلی به کاهش فشارت کمک میکنه ، و ذهنتو برای تصمیم گیری قطعی باز میکنه

ممنونم از نظرتون.حرفاتون کامل بود

با این نطق بیانی که شما دارین 100نفر که سهل است بلکه میتوانی به هزاران نفر درس بدهید
روحانی بودن زبان میخواهد و اطلاعات داشتن نه بی سواد بودن
میری مسجد یه سوال میپرسی طرف بلد نیست جواب بده میپیچونه اهالی مسجد را میگویندحالا شما فردا بیایید دفترمون باهم صحبت میکنیم
روحانی شدن مسئولیت دارد ممکنست شما بری بالای منبر با یک کلام حرف شما طرف از دین خارج شود
پس اول بایستی خودت را باور کنید و به تواناییهایت ایمان داشته باشید تا موفق شوید
درسته که شما این رشته را دوست داری ولی دارید با خودتان جنگ میکنید
میتوانی در کنارش کار هنری هم یاد بگیرید
حال اگر میخواهید روحانی باشید و میتوانید از حق حقوق مردم با سخنرانیتان دفاع کنید ادامه دهید
این روزا که نسخه میپیچند میدهن و میگویند اجرا کنید دل شیر داشته باشی حرف حق را میزنی
در نهایت از خدای بزرگ بخواهید که راه درست را نشانتان دهد وقتی که بنده ای از اعماق وجود خدا را صدازند همه هستی دست به دست هم میدهند تا ان بنده موفق و پیروز شود

از دل شیر بیشتر میخواد.داد.گاه ویژه روحا.نیت منتظره که حرف خلاف ازت بشنوه اونوقته که حسابت با کرام الکاتبینه و خیلی چیزا هست که نه قوانین سایبری اجازه میده نه حال خسته من که دامن میزنه به یاس از این راه.دوستان میگن در همه صنف و شغلی مشکلات خاص خودش رو داره،منم میگم باشه چشم حرفه شما درسته با چشم پوشی از این که یه شغلی می تونه مشکلاتش بیشتر از شغل دیگه باشه.نسبت پزشکی با کارمندی اما بهتره من همون دیدم رو متعادل کنم به زندگی تا به جنون برسم در این راه.باز به همون هزار و یک دلیلی که نمیشه گفت.

به نظرم مساله شما بیش از هر چیز به تردید در جهت گیری کلی فکری و انتخاب سبک زندگی برمی گرده.جای شما بودم این سوال رو از خودم می پرسیدم که معنای زندگی برای من چیه و چه چیزی باعث احساس رضایت عمیق و درونی من میشه.می خوام چه جور آدمی باشم؟می خوام یه آدم قراردادی باشم یا آدمی که می خواد دنبال اون چیزی باشه که از درونش می جوشه؟(اگر کسی گفت جفتش با هم میشه احتمالا آدم شوخیه).جواب این سوالات رو وقتی می تونین بدین که با خودتون روراست باشین و دست به خودفریبی نزنین.چون خودتون بهتر از من می دونین که انسان بنده توجیهه.


در مورد مساله پدرتون هم به نظرم خودتون رو درگیر چیزی نکنین که توانایی تغییرش رو ندارین.مساله اعتیاد یه مساله چندجانبه و به شدت بغرنجه و هیچ کس نمی تونه در این مورد به تنهایی نقش منجی رو بازی کنه.اون چه رو که در توانتون هست انجام بدین و باقی رو رها کنین.شما مسئول زندگی غلط والدینتون نیستین.

از بهترین نظرات بود.دقیقا همینطوره.من در انتهای شکل و شمایل گیری ام.بین تضاد دریافت خودم از زندگی و تحمیلات جامعه و به تبع اون خانواده درگیرم.تضاد در هنجارها و هزار جور تضاد.بماند که چقدر تضاد فلسفی و روانی هم دارم و نمی تونم حلش کنم چرا که من وقتی میخوام دریافت خودم رو پیاده سازی کنم،جامعه مانند داروغه با دَگنک سراغم میاد و محکم میکوبه به فرق سرم.اینه که نه جرات ادامه مسیرم رو - در راستای دریافتم از زندگی- دارم نه حال سر نهادن به زورگویی جامعه.من همین الانشم میخوام از چند شخصیتی فرار کنم ولی افسوس که اقلا نزدیک به پنج نقاب دارم که در هر موقیعتی از یکیش استفاده میکنم.اذیتم میکنه و اونوقتا که اذیت میشم با خودم میگم.این جهان عاری هر معنایی که بشه برای یک رو و چهره در هم بکشی و بازی کنی،خاصیت جهانه چند بعدی شدنه انسانه و در عین حال در اوج تاریکی و پوچی بتونی چند وجهی باشی،نشانه از نوعی قدرتمندیه.