ریزش مو و اعتیاد پدرم و بیزاری از هویتم - چه کنم؟

[sphinx]

من موضع اخلاقی نسبت به انتقام ندارم_یا دستکم الان ندارم_ ولی انتقام رو نوعی فرافکنی می دونم.خشمی که در اثر آگاهی ازضعف درونی خودمون روی دیگران پیاده میشه که ممکنه این دیگران همون عوامل آسیب زننده به ما باشن یا نه.باهات موافقم که مساله قدرته ولی میشه به منابع دیگه قدرت هم فکر کرد.این طوری نه چرخه خشونت رو کامل می کنی و نه شانس خودتو برای زندگی دلخواه از دست میدی.این رو هم بگم که برخلاف تمام کلیشه ها توصیه به بخشش رو مساله مضحکی می دونم.بخشش یه احساس درونیه.کسی نمی تونه به فرموده خودشو واجد این احساس کنه و همیشه هم از آنِ کسیه که قدرت بخشندگی داره و مساله تا حدودی براش حل شده باشه،نه کسی که هنوز التیام پیدا نکرده و در واقع داره خودشو فریب میده و روی خشمش سرپوش میذاره.اگر بتونی مدتی از آدمهای دور و برت دور باشی و بعد با قدرت برگردی یه سری از مشکلاتت حل میشه و الا می تونی یک بار برای همیشه حریم ات نشون آدمها بدی و خیلی قاطع مجبورشون کنی پشت این حدود بایستن.لااقل یک بار در زندگی ات این جمله رو خیلی قوی در مقابل آدمها به زبون بیار:به خودم مربوطه.