سلام

من خودم هم تقریبا 9ماهه عقد کردم و از خوانواده همسرم راضیم اما نمی تونم صمیمی بشم ولی هرچه می گذره باهاشون راحت تر میشم. منم مثل شما دوست ندارم خیلی اونجا باشم چون معذبم و سختمه .

صمیمی شدن نیاز به زمان داره ضمن اینکه احترام همیشه باید باشه.اصل احترامه و همیشه احترام گذاشات با چاشنی صمیمیت جواب میده. چاشنیشم خودت برحسب تجربه تعیین میکنی که چقدر باشه بهتره.

ضمن اینکه صمیمیت مسئولیت هم میاره، هرچه صمیمی تر باشید بیشتر مسئولیت در قبال همدیگه دارید.

و دیگه اینکه اگه قرار باشه صمیمتی شکل بگیره نیاز به زمان هست و هرچه زمان بیشتر بگذره اگر احترام ها حفظ بشه، صمیمیت ها بیشتر میشه. من خودم از صمیمیت های یهویی خوشم نمیاد چون حس میکنم بی اساسه و ناشی از شناخت عمیق نیست.شاید شماهم اینجوری باشی.

در مورد حریم خصوصی مورد نیازت هم میتونی با همسرت صحبت کنی! در اینجور مسائل شخصا وارد نشو و محترمانه به همسرت بگو ،بدون اینکه خانوادشو زیر سوال ببری. وقتی هم که با همسری در رو قفل کن.

ممکنه طول روز که همسرت نیست خانوادش دوست داشته باشن که بیشتر پیششون باشی و باهات صحبت کنن .در زندگی متاهلی دیگه رضایت دیگران هم تاحدی باید درنظر داشت مخصوصا پدرشوهر و مادرشوهر که جای پدرومادر هستند.

مثلا موقع شام یا ناهار حتی اگر میلی به غذا نداشتی برو کنارشون بشین و بگو من میل ندارم اما اومدم که دور هم باشیم و سالاد یا ماست یا ... حتی کم بخور.
گاهی اوقات خودت برو پیششون بشین .نیازی نیست حتما موضوع خاصی پیش بکشی همینکه با لبخند بری پیششون خودشون بلدن چطوری موضوعی پیش بیارن.

انشالله خوشبخت باشی