واقعاممنون ازاین همه راهنمایی وهمدردی...ازطرزفکروحرفاتون مشخصه ک آدم بدبین وناامیدی هستین وهیچ درکی اززندگی ندارین....اصلاانگارزندگی واستون تموم شدس وهیچ روزنه امیدوخوشبختی ای توش نیس......واسه هرکسی ممکنه همچین مسائلی پیش بیاد....درضمن درپیشگیری ازتولددوطرف بایدهمکاری کنن ک بچه دومم نتیجه خودخواهی وسهل انگاری همسرمه....گناه من فقط کمبوداعتمادبنفس و وابستگی بیش ازحد وناتوانی برای فراموش کردن وتموم کردن رابطمون بود....واین اصلاعجیب نیس.......امیدوارم واسه شمامسائل بدترازین پیش نیادچون خیلی زودخودتونومیبازین....مشکل من فقط بچه هام وتصمیم گیریه....وگرنه همه چی ب نفع منه وهرچقدرفکرمیکنم وضعیت وخیمی نمیبینم