فهمیدن اینکه فردی با فرد دیگه ای ارتباط داره یا خیر، سخت و گاهی غیرممکن هستش. این هم امکان داره شک و سوظن حتی وقتی که از شک تون مطمیئ هستید به کلی اشتباه و بی اساس باشند. من نه می تونم به شما بگم بی خیال باشید نه اینکه حتما سماجت کنید. هر دو عواقب دارند. یکیش ممکنه منجر به این بشه که بعدها و پس از شروع زندگی که دیگه دوشیزه هم نیستید و چه بسا بچه هم داشته باشید متوجه بشید همسرتون سروسری دارند. ممکن هم هست سماجت کنید بعد ببینید هیچ خبری نبوده و تخریب رابطه کرده اید.
چیزی که هست حق مسلم شما و اون آقا هست که اطمینان تون نسبت به هم جلب بشه. این حق قبل از ازدواج و قطعی و مستقیم هست و بعد از ازدواج نسبی و غیرمستقیم. قبل از ازدواج هیچ طرفی حق نداره از دادن تضمین برای وفادار بودن سرباز بزنه -البته از راه صحیحش - و درصورت لزوم با پرسش صریح و لی مودبانه و بدون اتهام زدن. بعد از ازدواج هم با درجات خیلی خفیف تر و غیرمستقیم تر.
چندتا سوال:
مهریه شما چه اندازه و چه چیزهایی است؟
1- وضعیت مالی آقا نسبت به مهریه شما چطور است؟ براشون سخت پرداخت کته؟ یا براش مهم نیست؟ یکی از چیزهایی که جلوی جاده خاکی رفتن آقایان رو می گیره عواقب عمل شون و از جمله فشار مهریه است و اطمینان از اینکه خانم درصورت لزوم مهریه رو به اجرا می گذارند و پاش هم می ایستند.
2- در مورد ایشون تحقیق محلی کرده اید؟ محل سکونت، دانشگاه، محل کار، دوستان صمیمی؟ به نتایج اعتماد دارید؟
3- خانواده تان در جریان سوءظن تان هستند؟ اگر نیستند بهشون بگید. اون ها تجربه بیشتری یدارند و با تعقل برخورد می کنند. (خیلی مهم)
4- فرمودید ایشون مجازی با فرد دیگری ارتباط داشته و بعد از فهمیدن شما ادامه ندادند. از کجا اطمینان دارید درست متوجه شده باشید؟ اگر درست بوده اون شخص چه کسی بوده؟ چه مدت و در چه سطحی با هم ارتباط داشته اند؟ خیلی فرق می کنه بین اطمینان دادن های فردی که فقط با یه نفر چت داشته با فردی که با یک و حتی چند نفر ارتباط جنسی کامل داشته. فرق می کنه که یه کار غلط ناشی از تنهایی بوده باشه یا عملی که عادی و چه بسا عادت شده باشه.
اینکه چند ماه طول کشیده و در آخر هم خانواده و مادر ایشون مجبور به قول دادن شده اند .... یعنی قضیه جدی بوده یا شما زیاده از حد تند واکنش نشان داده اید و خواسته اند آرام تان کنند؟ می تونم حدس بزنم ولی خودتون جواب بدید بهتره.
5- نه این درسته که با هر اتفاق کوچکی به دیگران شک کنیم نه اینکه بگیم حق نداری شک کنی. اصولا شک کردن دست خود فرد نیست. وقتی شکی بوجود میاد برخورد دفعی با اون نتیجه اش شدیدتر شدن شک میشه. بهترین راه اینه که با خوش رویی شک رو برطرف کنیم. حتی به دغعات (وسواس قضیه اش متفاوته). بهانه ای که برای تلفن نزدن شما آورده اند بی ربط هستش. خب بره روی خط دیگه مگه چی میشه؟ حرف های منطقی و معقول رو بپذیرید ولی بی منطقی رو نپذیرید.
شما می تونستید همون موقع که شک کردید ایشون در محل کارش نیست از یکی از آقایان فامیل یا هر فرد دیگری که بهانه موجهی برای تماس داشته و مشکلی بین شما و ایشون ایجاد نکنه بخواهید با تلفن محل کارشون تماس بگیره. بهانه می تونه هرچیزی از احوال پرسی باشه تا موضوعات کاری و غیره. جاهای دیگه هم همینطور
بازهم میگم قابل قبول نیست که آدم به همسرش بگه اصلا نباید به محل کارم تلفن بزنی. یعنی حتی نشه زن حال شوهرش رو بپرسه؟ برای شخص من این مسئله حتی اگر اعتماد اخلاقی یقینی و 100% داشته باشم هم به عقلش یا اینکه چیزی رو داره مخفی میکنه شک می کنم.
شما رو نمی دونم و مسئولیت هم قبول نمی کنم، تصمیم با خودتان است ولی من وقتی این حد سوءظن نسبت به کسی داشته باشم تا شکم برطرف نشه به مرحله بعد نمی روم.
یه مقدار آرام تر ولی مطمئن تر حرکت کردن بهتر از افتادن توی دیگ است
موفق باشید
علاقه مندی ها (Bookmarks)