یارمهربان،واقعااین اسم برازنده شماست،نوشته اصلی توسط yarmehrban
مطالبتون رو خوندم و بعد از مدتها حس کردم چه قدر کسی همدل با من داره کمکم میکنه. هرچهقدر تشکر کنم کمه.
صحبت شما در مورد رابطه و فضای عاشقانه صحیح هست. هرچند هیچ گاه از چاچوب خارج نشد اما همون طور که گفتید ما هردو این سطح از رابطه رو در دوران عقد هم تجربه میکردیم و شاید من الان توقعم بیشتر از اون هست. اما حالا من باید چه کار کنم؟ شما فرمودین من محرک باشم و بهش کمک کنم، من تا حدی در این موضوع سعی میکنم و هربار هم ایشون میاد به سمت من اما واقعیتش شور و اشتیاق ایشون به اندازه ای که من رو واقعا خوشحال کنه نیست! از طرفی من تا حدی نقش محرک رو بازی میکنم. وقتی رفتار سرد ایشون رو میبینم نمیتونم برم و لباسهایی بپوشم که کاملا مشخصه من به خاطر همسرم اینو پوشیدم! به طور خلاصه اینکه در این مورد من سعی کردم نیازم رو نشون ندم، خواسته هامو گفتم ولی ساکت موندم وتا حدی گاهی نقش محرک رو دارم که البته این رو هم بگم که هربار تلاشی کردم جواب داده و همسرم به سمتم اومده اما همان طور که گفتم برای من نا کافی بوده.
ببخشید طولانی میشه اما به طور مثال، وقتی با هم هستیم، یک نوع خجالت یا فضای خلا بین خودمون حس میکنم! و حس میکنم همین باعث شده همسرم از من دوری کنه. یک نوع حیا یا خجالت بی معنی که سردی اورده با خودش. مثلا ایشون هیچ چیزی در مورد خوب یا بد بودنش نمیگه، اصلا در طول رابطه با من ارتباط کلامی نداره و این در حالیه که من ازش خواستم! من گاهی نظرش رو میپرسم در این رابطه تا مجبور به حرف زدن بشه که اون هم ازش فرار میکنه. این در حالیه که ایشون قبل ازدواج و نزدیک به عقدمون یک جلسه ای در این مورد خیلی بی پرده با من صحبت کرد و خواسته هاشو گفت و بع هم هر ازگاهی در دوران عقد در موردشون بحث میکرد اما الان که انگار این بخش از زندگی ما یک رابطه عادی روزمرس که تازه حرف زدن در موردش هم ممنوعه.
لطفا در این مورد نظرات بیشترتون رو بهم بدین؟ من همچنان مطابق حرف شما رفتار میکنم.
در مورد کار، همسر من ادم کمالگرا و فوق العاده سخت کوشی هست. الان کاملا وضعیت طبیعی هست که ایشون سرکار نره و از بابت مسئولیت پذیریش مطمون هستم. من هم سعی میکنم تماما هزینه ها رو به عهده نگیرم همین طور همسرم هم دوست نداره و میخواد خودش هزینه هامون رو بده هرچند من هم با ایشون یک سهمی رو مشترک شدم تا بتونیم ودتر رشد کنیم. فعلا متاسفانه نمیتونم پیشنهادتون رو اجرایی کنم که از خانوداه ها کمک بگیرم. اما در این ورد فقط میتونم امیدوار باشم و از خداوند کمک بخواهم که زودتر شرایط کاری ایشون درست بشه. فعلا ایشون داره یک دوره تحصیلی رو میگذرونه که به زودی امیدوارم تموم بشه و کار دلخواه رو پیدا کنه. البته دنبال کارهای اسون تر هم همون طور که شما گفتین هستیم تا این مشکل زودتر حل بشه. خود همسرم میگه دلیل کم حرفی من این قضیه هست البته میگه تو انتظاراتت بالاست از رابطه و چون از صبح تا شب خونم حرفی برای گفتن باهات ندارم!
من چندین بار متنتون رو خوندم و باز میخونم. به نظرتون باهاش راجع به دلخوریم صحبت بکنم؟ یا همون طور که گفتین با انرژی و مهربان فقط کنارش باشم؟
در مورد رابطمون هم سعی میکنم با انرژی وگاهی محرک باشم اما حتی فکر به این موضوع هم باعث میشه اشک من سرازیر بشه چون احساس میکنم تحقیر میشم به این شکل. میدونم حرفم درست نیست اما فعلا احساساتم اذیتم میکنه. منتظر نظراتتتون هستم....
علاقه مندی ها (Bookmarks)