سلامنوشته اصلی توسط زندگی خوب
از وقتی که برای من گذاشتین و پاسخ بسیار خوبتون سپاسگزارم.
بله فرمایشه شما کاملا صحیحه...من از دسته ادمهایی که با محک زدن دیگران رفتارهای متفاوتی دارن نیستم و ظاهرا علاقه ای هم ندارم.
تحلیل شما درست بود از شخصیت من.
وقتی پست شما رو خوندم احساس کردم من برای رسیدن به یه پاسخ عملی صحیح باید بین دو موضوع تفکیک کنم و بعد جداگانه بریا هرکدام راهنمایی بخوام
1- محیط کلاس درس
2- روابط عمومی در اجتماع
در خصوص کلاس درس من اواخر هر ترم ازشون خواهش میکنم که توی یه برگه انتقادات و پینشهادات و ....رو بنویسن و به من بدن. ( درسی که من تدریس میکنم اساساً درس خشک و بیروحی است) جمع بندی صحبتهای دانشجوها این بود که رفتار من رو توام با آرامش و احترام، با وقار و البته کمی خشک و جدی ارزیابی کرده بودن (یا حداقل برداشت من اینه) بعضی ها نوشته بودن اگه اکتیو و شاداب باشین بهره درسی ما بالا میره. یا گفته بودن شما چرا نمیخندین ( که البته از جلسه بعد به یان موضوع خنده بیشتر توجه کردم)
یا یکی از دانشجویان نوشته بودن علرغم مسئولیت پذیری،دلسوزانه رفتار کردن، و نظم و تسلط بالا به موضوع تدریس شما نتونستید با دانشجویان ارتباط برقرار کنید.
خودم فکر میکنم شخصیت اساساً جدی من یا کم حرف و آرام بودنم و مختصر و مفید تعامل برقرار کردن با دیگران باعث این موضوعه در عین حال اصلاً دلم نمیخواد کلاس های درس خشک و بیروح یا مثل پادگان نظامی داشته باشم.
در این خصوص ممنون میشم راهکار بدین
و موضوع دوم خارج از چارچوب دانشگاه هم دوست ندارم رفتاری داشته باشم که مانع پیشرفتم باشه. البته اینم بگم که حال من مصداق بارز هرکسی از ظن خود شد یار من هست.... آدمهایی بودن که از من رو سرد و مغرور یاد کردن ادمهایی بودن که این رفتار من خانوم بودن و متشخص بودن قلمداد کردن....
در هر صورت فارغ از قضاوت های دیگران ترجیح من این است که به رشد و بالندگی شخصیتم امیت بدم و کاستی های شخصیتم رو برطرف کنم.
ممنونم که در این راه من رو راهنمایی و پشتیبانی می کنید
علاقه مندی ها (Bookmarks)