ممنون دوست عزیز از راهنماییتوننوشته اصلی توسط جوادیان
اما شوهر من کلا وقتی زیریه سقف باهاش رفتم این سبکی بود البته ما دوران نامزدیمونم رفت و امد خانوادگی داشتیم و رسما نمیدونستم راجب زن و زندگی مشترک این طرز فکرو داره باور کنید من تو این دوسال همیشه از خواسته هام گذشتم واسه ایشون همیشه احترامشون نگه داشتم با مهربونی باهاشون برخورد میکردم ب طوری ک ایشون الانم میگه ک من با تو هیچ مشکلی ندارم و تو بامن مشکل داری در صورتی ک وقتی درموردشون باهاش صحبت کردم قبول نداشتن و ب جای من ایشون بمن گفتن طرز فکرت ضعیفه!! راجع ب اعصبانیتم که فرمودین ایشونن که فرد اعصبی هستن نه من، و من تو اعصبانیتشم حتی هواشو دارم و سکوت میکنم تا با دادوبیداداش و توهیناش تموم بشن و اروم بشه البته بعد از دعوا هم دیگه حوصله ندارم و از ترس شروع دوباره دعوا باهاش حرفی نمیزدم فقط چون بیشتر مواقع تلاشی واسه ازدل دراوردن من نداشت منم نه که قهر کنم فقط ازش دوری میکردمو سرد برخورد میکردم راجع ب اشپزی و سایر مواردم باید بگم ما با خونواده شوهرم زندگی میکنیم و فقط موقع خواب به خونه خودمون ک طبقه بالایی خونه پدرشوهرمه میریم و بنظر خودم زندگی ما اصلا ریشه ای نیست و شوهرمن اهل زن و زندگی نیست، الان با این توصیفا از زندگیم برداشتتون چیه ممنون میشم راهنماییم کنید؟
علاقه مندی ها (Bookmarks)