رسیدم به نهایت بحران زندگی.کمممممک

[بی نهایت]

چقدر زندگيمون شبيه هم خيليييييي تايپيكهاي من بخون و اشتباهات من تكرار نكن مخصوصا تايپيك آخرم بخون.
فقط فقط يه توصيه برات دارم كاري كه من از اول نكردن و الان تصميم گرفتم بكنم براي خودت خواسته هات ارزش بده و حتي به زور هم كه شده حقت بگير به قول madar نوزاد هم برا گرفتن حقش از همون روز اول گريه ميكنه به خاطر خواستش به خاطر غذاش ولي ببين ما چقدر ادماي منفعلي هستيم كه از تمام خواسته هامون گذشتيم چشم بيخودي زندگي من داغون كرد حق باتو هاي دروغي شوهرم يه غول كرد ولي الان تصميم گرفتم بگم حق باتو نيست شده هم فرياد بزنم كه حق با تو نبوده و نيييييييييييييست.
فقط بلند شو و به خودت خواسته هات ارزش بده به خانوادت به خودت اونجوري كه دوست داري.

این پست نکته های زیادی داره .

درسته یکی از نکاته کلیدی که هممون فراموش می کنیم این هست که به خودمون ارزش بدهیم ، ما مستحق آرامش و بهترین برخورد ها هستیم . ما موجودات لطیفی هستیم که باید از خودمون مراقبت کنیم تا مبادا با وزش هر باد گرمی پژ مرده بشویم.

ما باید خودمون رو بشناسیم ،نیاز هامون ، افکارمون ، احساساتمون و رفتارهامون رو و شناسایی کنیم کدومشون موجب می شه که ما آسیب ببینیم . پس هر خواسته ای شاید ، نیاز واقعی ما نباشه.

نه اون انفعال خوبه که باعث خشم فرو خورده بشه و نه این رفتار پرخاش گرایانه به جای رفتار جراتمندانه.

کودکی که برای رفع نیازش گریه می کنه به خاطر اینه که مهارتی جز گریه کردن نداره ، آیا مهارت هامون بعد از این همه سال در حد یک نوزاد و گریه کردنه؟اینکه با فریاد حقمون رو بخواهیم؟

دوست عزیز ، کاملا طبیعیه که زمانی که از همه خواسته ها چه درست و چه نادرست ،بگذریم اینگونه تبدیل شویم به کوه آتشفشان .

در چنین شرایطی که هم مهارتی داریم و هم مثل کوه آتشفشانیم ، صبر هست . اون هم نه یک صبر انفعالی . یک صبر فعال.

در صبر فعال به خودمون، افکارمون و عملکردمون ایست می دهیم و در پی شناخت صحیح از ناصحیح می رویم. مشورت می گیریم . وبه مرور عکس العمل های صحیح رو جایگزین می کنیم. در این آزمون ها گاهی هم خطا به می رویم. اما مهم اینه که در پی شناخت و تصحیح باشیم.