سلام
عشق آفرین عزیز، کاملا درسته. من از کسایی میرنجم و نمیتونم فی البداهه رنجشم رو ابراز کنم و بعد خودخوری میکنم به خاطرش. البته تا به حال خیلیا بهم گفتن بهتره کمی حاضر جواب باشم.
اینکه میگید جواب ندم بهتره چون ممکنه احساساتی برخورد کنم وزیاده روی بشه منم قبلا همین دیدگاه رو داشتم اما باور کنید کسایی که حاضر جوابن و سریع احساساتشون رو بروز میدن توی روابطشون موفق ترن حتی اگر زیاده روی کنن!
مثالی که زدید خوب بود اما مشکل اینجاست که من همینا رو هم نمیگم و سکوت میکنم....
جناب یه دوست عزیز
من چند بار از دیگران هم مورد انتقاد قرار گرفتم که اصلا حاضر جواب نیستم و بارها ديگران به خاطر همین موضوع به عنوان یه آدم ساده و کم رو روی من حساب کردن. مثلا یه بار پیش اومد که جایی نوبت منو دادن به کس دیگه ای و بعد که من متوجه شدم و اعتراض کردم و از حقم کوتاه نیومدم، خانم مسئول که از اعتراض من ترسید که موقعیت شغلیش به خطر نیفته هم زمان که پذیرفت و عذرخواهی کرد گفت آخه شما دختر به این آرومی هستى من فکر نمیکردم اینجوری ناراحت شی و عكس العمل نشون بدی. یعنی به خودش اجازه داد حق منو ضایع کنه چون فکر میکرد من از کنار همه چی ساده میگذرم!
نمیدونم، شایدم اگر حساسیتم رو کمتر کنم به مرور اوضاعم بهتر شه... به هر حال مدتی هم اینو امتحان میکنم و توجهم رو از این موضوع بر میدارم. امیدوارم نتیجه بده.
متشکرم از راهنمایی همه دوستان بزرگوار