سلام شیدا خانم. ممنونم.نوشته اصلی توسط شیدا.
در مورد وابستگی به خانواده ، میتونم بگم شاید در ظاهر خونسرد و غیر عاطفی باشم ولی در باطن بیشتر تمایل دارم کنار خانواده ام باشم. مخصوصا چون روابط ما با همدیگه خوب هست. بیشتر به خاطر همون.
البته طبق تجربه قبلی، طوری که خودم رو شناختم نظرم اینه که میتونم با محل جدید اخت بشم. به شرطی که افراد و محیط اطرافم به دلم بشینن.
قبلا زمان خوابگاه یا خدمت سربازی تجربه کردم. حتی تو خود خدمت، چون اطرافیانم هم سن و سال های خودم بودن . احساس خوبی داشتم و برای برگشتن به خونه لحظه شماری نمیکردم.
روابط اجتماعیم طوری هست که معمولا تمایل دارم با افرادی باشم که از نظر اخلاق و رفتار تقریبا مشابه خودم هستن. البته با بقیه افراد که معیار های دوستی من رو ندارن هم میتونم مسالمت آمیز زندگی کنم. ولی برای ارتباط نزدیک، افرادی برام اولویت دارن که اخلاقمون با هم بخونه و صادق باشه. همین جا اعتراف میکنم که طوری نیستم که با هر کی از راه رسید فوری طرح دوستی بریزم. یعنی کلا از بچگی اینطوری نبودم. ولی خوب دوستایی هم که دارم کلا از تعدادشون کم نشده تا حالا.
به نظرم نازک نارنجی نیستم و انعطاف پذیری و مقاومتم در سختی ها خوبه.
ریسک پذیریم کمه. شاید به خاطر اینه که کمی کمال گرا هستم.
از لحاظ عاطفی حمایت میشم از طرف خانواده، حتی حق انتخاب میدن که اگه میخوای ازدواج کنی که چه بهتر، اگه هم میخوای بری که بازم حمایت می کنیم. کلا نظرشون اینه که هر چه زودتر تصمیمت رو بگیر و امروز فردا نکن! البته مادرم، به خاط احساسات مادرانه بیشتر روی ازدواج تاکید داره! چند ساله که از لحاظ مالی مستقل هستم شکر خدا. از نظر حمایت مالی هم میشه تا یه حدودی روی خانواده حساب باز کرد. البته در مواقع بحرانی!
علاقه مندی ها (Bookmarks)