شاید کمی وسواس فکری دارند.دلایل خوب پیدا کنید بدون زیر سوال بردن حرمت ایشون و برچسب زدن و سرزنش و از بین رفتن پرده حیا که خودش عامل مهمی در همراهی خواهد بود.از خودتون خرج کنید(مثلا برای حساس بودن و زودرنجی خودتان).و سپس کم کم موضوعات مشترک را مطرح کنید.
به این موضوع فکر کنید که شما نیاز به درمان پیدا کردین میتونید به پزشک مراجعه نکنید و همسرتون مخالفت کنه؟!
البته ممکنه یک هفته یا یکماه برای متقاعد کردن زمان بگذارین ولی همراهی دونفر بسیار مهمتره.
و البته شخص مشاور هم باید مورداتفاق باشه تا نفوذ کلام داشته باشه.
اگر تا بحال هزینه مشاور نکردین باید بدونین مشاورها معجزه نمیکنن.از توانایی خودتون برای حل مسائلتون بهره میبرند که حتی ممکنه فکر کنید واقعا ارزش کاری که انجام میدن رو داره؟
مهم اینه که نیاز شما و مشکل شما حل بشه که میشه.
همسرتان اگر ایرادی یا نقطه نظری به شما دارند و بعداز مراجعه به مشاوره نظرشون تامین بشه،راغب ترمیشن.
امیدوارم همه مثل شما پیگیر و مسئولیت پذیر در رشد زندگی باشند.
علاقه مندی ها (Bookmarks)