از خونه قهر کردم

[گیسو کمند]

سلام
مونا جان ناامیدی ات از نوشته هات کاملا منتقل میشه ،

** ناامیدی به تنهایی ، حتی وقتی شرایط کاملا رو به راهه ، عنصر بازدارنده و مخل هست ،
چه برسه که نیاز باشه سرپا باشیم و تلاش کنیم .
و برعکس ، امید ، از سازنده ترین و محرک ترین عناصر هست که بدون شعار و اغراق و کاملا علمی ثابت شده کار نشد رو ، شد میکنه .

ما در باورهای دینیمون هم داریم که ؛ اگر به درگاه خدا میریم دعا کنیم شرایطی داره و یکی ازون شرایط این هست که
باید امیدوار باشیم و باور قلبی داشته باشیم وگرنه دعا اثر نداره .

** حالا چی میشه ما به این ناامیدی و نقطه صفر و یا حتی پوچی میرسیم ؟
خیلی عوامل هست ولی مهمترینش در تاپیک شما " مقایسه " است .

مونا جان خیلی دوست دارم ازم بپذیری و ناراحت نشی و مقاومت نکنی که مقایسه نمیکنی :)

مقایسه فقط این نیست که بگیم فلانی ثروت ، فرزند خوب و.. داره ما نداریم ،
مقایسه مثل " نفاق " " شرک " غیبت " " دروغ " و.. اقسام مختلفی داره و طیف وسیع که ازش غافلیم .
و دقیقا از همون جایی ضربه میخوریم که سطحی ترین مفهومش رو میدونیم و چون رعایت میکنیم فکر میکنیم در این مورد مشکلی نداریم .

خودتو به چالش بکش ...
تصور کن دو نفر مدال مسابقات کشتی گرفتن ،
یکی طلا ، یکی برنز

این دو تا مدال ارزشش یکیه ؟ خوشحالیش یکیه ؟ شاید بگی طلا بهتره . اما معلوم نیست .

برنز مسابقات جهانی و المپیک قطعا بالاتر از طلای مسابقات آسیایی ست .

دو نفر با هم مسابقه میدن ،
باید رده سنی و وزن یکسان داشته باشن ، نمیشه که یه 30 ساله با یه 15 ساله مسابقه بده یا 100 کیلو با 50 کیلو .

** در نتیجه ما کلا قادر به مقایسه نیستیم ، چون داده ها و اطلاعات ما برای داوری و قضاوت کامل نیست .
نتیجه مقایسه با بالاتر از خودمون اینه که سرکوفت میشیم و ناامید .
با پایین تر از خودمون اینه که مغرور میشیم و یا متکبر .

**خودت و همسرتو دریاب ، جدا زندگی شما پتانسیل بالایی در خلق حس رضایت در هر دوتون داره .

** چه اشکالی داره وقتی تا این حد ناامید و کلافه ای بیایی اینجا و دغدغه هاتو بنویسی و با بقیه در میون بذاری ؟
پس بیشتر درددل کن .