یه سوال در مورد مواقع لازم جهت سکوت کردن .

[پرنیان یاسی]

سلام خانم ارم. بستگی به نوع رابطه دارد و شخصیت طرف مقابل. یه مثال می زنم. یکبار من رفته بودم جنوب. آنجا شنیدم تورهایی هستند که به یکی از جزایر بکر و دست نخورده مسافر می برند و یکی دو شب در کمپ می مانند. زنگ زدم به شماره ای که آگهی داده بود تا از چند و چون ماجرا باخبر شوم. یکی از سوالاتی که پرسیدم این بود : آنجا پلیس هست ؟ خوب منظورم امنیت بود. اما طرف مقابل گفت : نه اصلا نیست می توانید راحت باشید. می خواستم به او بگویم که منظورم را اشتباه متوجه شده که یکدفعه دوزاری ام افتاد. بهش گفتم می توانم راحت راحت باشم ؟ اونم گفت دیگر نه اونجوری اما آزاد هستید. خوب اینطوری بود که من فهمیدم چه خبره توی اون کمپ.

پس اگر می خواهید طرف مقابل را بیشتر بشناسید و قصد و نیتش و حتی خصوصیاتش را بشناسید سکوت کردن می تواند فرصت صحبت به او بدهد. شما هم سر فرصت که از او جدا شدید فکرهایتان را می کنید. البته ذکر این نکته ضروری است که طرف مقابل ممکن است حرف هایی بزند که بسیار آزار دهنده باشد و بعدها خاطره اش شما را آزار دهد. من از همین طریق متوجه قصد و نیت کلاهبرداری یک نفر شدم اما بسیار اعصابم به هم ریخت. چاره ای اما نبود. من باید تکلیفم را با او روشن می کردم و می دیدم در زندگی من دنبال چیست.
اما در مورد اختلاف نظر من در احادیث معتبر خوانده ام که از مخاصمه باید پرهیز کرد. حتی اگر حق داشته باشید. یعنی اینکه یکی شما بگویی و یکی او جواب دهد و به اصطلاح جر و بحث. چون قوه غضب انسان بی فایده تحریک می شود و طرفین عصبی مزاج می شوند. همچنین باعث کینه و نفرت می شود. پس اگر فکر می کنید کار به مخاصمه می کشد سکوت بهتر است.
درباره کنایه بله آزار دهنده است. می توان با کلماتی نظیر : ( دنیا است دیگر همه چیز دارد ) ( تا بوده همین بوده) ( چی بگم خدا کمک کند ) ( این نیز بگذرد) ( خوب دیگر سرنوشت ما هم همین بوده چه می شه کرد )( این حرفها همیشه بوده ) و نظایرش به طرف مقابل فهماند که حرفش بی فایده است. عبارت های تهاجمی نظیر ( از این موضوع بگذریم ) یا اعتراض مستقیم بهتره در مواقعی به کار رود که راه حل های دیگر جواب نداده است.

اما مهمتر از همه اینها نیت قلبی و احساس درونی انسان است. هر چه شما نیت های بهتری داشته باشید در این زمینه موفق تر خواهید بود. نیت قلبی را ممکن است اظهار نکنید اما طرف مقابلتان تحت تاثیر آن قرار می گیرد. مواقعی که برای خود من مشکلی در روابطم پیش آمده است بررسی افکار و نیت های قلبی برای من راهگشا بوده است. مثلا هنگامی که حسی عمیق از تنهایی و سرخوردگی و طرد شدن داشته ام بدون اینکه اظهار ناراحتی بکنم یا حتی رفتاری خاص از من سربزند فردی نامناسب و دردسرساز بر سر راهم آمده است. خوب انسان همیشه در یک حالت نیست . اما با اصلاح احساسات درونی و نیتم هر چند بسیار مشکل بود آن افراد از کار خود منصرف شدند.