تنهایی داره من رو به سمت روابط اشتباه میکشونه

[mardetanha2020]

سلام و ممنون از نظرات دوستان
اول این نکته رو بگم که راستش من شکلک گل گذاشته بودم اخر متنم. نمیدونم چرا دزد دریایی شده و ویرایش هم نمیشه : )

درباره ی کلاس زبان و اینطور جاها، راستش خیلی درگیر کار هستم. یعنی علاوه بر تایم شرکت، حتی خیلی وقتها توی خونه مشغول مطالعه و حتی کار کردن هستم. و البته میدونم اشتباهه ولی انگار وارد یک جاده ی یکطرفه ای شدم که نمیتونم ازش خارج بشم و تنها وقت ازاد من جمعه هاست که اونم خیلی وقتها بازم توی خونه مجبورم کار یا مطالعه کنم.

درواقع بزرگترین ارزوی من از بچگی این بود که یه کارخونه داشته باشم. و انگار این هم جزوی از وجود منه چون معمولا کسی از بچگی چنین ارزوهایی نداره. الانم شرکتم یکجورایی اول راه هست و تا الانم خیلی براش زحمت کشیدم که راه افتاده تازه. و اگر بخوام شل بگیرم ممکنه هیچوقت رشد نکنه و همه ی زحمات این چند سالم به باد بره. در کل یکجورایی گیر افتادم توش و دقیقا همون جاده ی یکطرفه است که یا باید تا تهش برم و یا بزنم بغل و رهاش کنم که در اونصورت هم دچار یه افسردگی ای و شکستی میشم که شاید از مرگ برام سختتره! چون انگار همه ارزوهام به باد میره.


درواقع من یه ادمی هستم با چنتا ارزوی متضاد! یعنی از یکطرف ارزو دارم یکی مثل بیل گیتس بشم و یه شرکت بین المللی خفن داشته باشم، از یه طرف بسیار خانواده دوست هستم و دلم میخواد زن و بچه داشته باشم(اهل روابط کوتاه مدت و چندگانه و ... نیستم). و توی انتخاب همسر هم همونقدر که دلم میخواد ظاهرش به دلم بشینه (حقیقتش من ظاهر خودم بد نیست و نمیخوام اون از من پایینتر باشه. خصوصا من قدم بلند هست و جدیدا برام خیلی مهم شده که قدش هم بهم بخوره و همه ی اینها انتخابم رو محدودتر و سحتتر میکنه)، همونقدر هم دلم میخواد باهوش باشه. البته من خودم ادم خیلی باهوشی نیستم، ولی چون خیلی مطالعه میکنم، و خیلی به همه چیز فکر میکنم و تحلیل میکنم، و کلا علاقه ی زیادی به یادگیری چیزهای جدید دارم، از ادمهای باهوش و با سواد که باهاشون همصحبت میشم خیلی لذت میبرم. و میتونم ساعتها درباره ی همه چیز باهاشون صحبت کنم. و کلا از این نوع صحبت ها لذت میبرم. و وقتی با یه ادم معمولی صحبت میکنم انگار زود خسته میشم و اصلا ارضا کننده و خوشایند نیست واسم! و برعکس دلم میخواد زودتر تمومش کنم و باهاش زیاد هم صحبت نشم چون حس میکنم نمیفهمیم همدیگه رو اصلا.


خلاصه وسط یک مشت ارزو گیر کردم که فکر میکنم 2 تا راه بیشتر نداره. راه اول اینه که معجزه بشه و یکی پیدا بشه که هم ظاهرشو دوست داشته باشم، هم افکارش رو، و هم با کار من کنار بیاد و بتونیم به یک تعامل مشترکی برسیم بین کار و زندگی، و یا راه دوم اینه که شروع به قربانی کردن کنم. که نه تنها نمیدونم کدوم رو باید قربانی کنم، بلکه فکرش هم ازار دهنده است واسم. چون شبیه این میمونه که از ادم بپرسن چشم چپت رو دوست داری کور کنیم یا چشم راستت رو؟

و از اون بدتر اینکه من یقین دارم که اگر هرکدوم رو قربانی کنم بعدا توی حسرتش میمونم. یعنی از ظاهر بگذرم تا اخر عمر حسرتش رو میخورم. اگر از هوش بگذرم، همون اوایل نسبت به طرف سرد میشم و احتمالا خیلی زود میفهمه که علاقه ای به حرف زدن باهاش ندارم! و انگار یه عروسک خریدم که فقط نگاه کردن بهش لذت بخشه و حوصله ی شنیدن صدای تکراریشو ندارم.

از اونطرف تعادل برقرار کردن بین کار و خانواده خودش یه مسئله ی دیگه است. چون ادم هرچقدر از کارش کم کنه قطعا موفقیت های کاریش کمتر خواهد شد. ولی از اونطرف هرچقدر از خانواده اش کم بذاره، قطعا مهر و محبت بینشون کمتر میشه و اونا هم ناخواسته سمت پیدا کردن جایگزین خواهند رفت و روابط سرد خواهد شد.

نمیدونم واقعا چطور میشه به یه راه حل واسه حل این موضوعات متضاد رسید واقعا