من و همسرم در شرف طلاق بودیم اما من به ایشون هنوزم علاقه دارم

[Mvaz]

سلام

عجب اتفاقاتی افتاده.

آقای عماد همانطور که خود شما گفتی قبل از تصادف شرایط شما خیلی بد بوده و قطعا از اون بدتر نمیشه که، پس نگران چی هستی.

شکر خدا رو بجای بیاور که دائما تو همین دنیا داره به نفعت کار میکنه.

شما میتونستی از وقتی ایشون تصادف کرد ایشون رو ول کنی به امان خدا و بری دنبال زندگی ات. ولی نرفتی و موندی. تلاشت رو کردی مثل یه مرد واقعی.

حالا بگذار باقی چیز ها خودش حل بشه و لازم نیست شما نگران باشی، چون با مهارت هایی که از خودت گفتی، نشان از این هست که عکس العمل های شما کار رو خراب تر میکنه.

زندگی خودت رو بکن، همچنان به همسرت عشق بورز، اگر هم روزی یادش اومد، قطعا این چند سال بعد از تصادفش بهتر از هر دوره ای یادش هست، نگران نباش از چیزی.

پ ن : یادت باشه شما حق نداری از ادبیات تملک و منت گذاری هیچ وقت در زندگی استفاده کنی، چه بسا ریشه بخشی از مشکلات شما شیوه خواستگاری متملکانه ارباب رعیتی بوده باشه.
هیچ وقت به همسرت منت نگذار، اینکه خیال کنه کارها برای دل خودش انجام شده، نه برای دل شما قطعا براش با ارزش خواهد بود

[عماد1]

ممنون..
گاهی با خودم میگم خودم بشینم براش بگم چی بوده چی شده بهتره، گاهیم میگم ولش کن هرچی شد شد، امیدوارم بهترین حالت پیش بیاد به هر حال

[سحر بهاری]

با چشمام میدیم زیاد راضی نیست میدیدم شور و شوقش مثل من نیست اما همین که راضی شده بود یه دنیا خوشحال بودم.

سلام

طبق آنچه که از نوشته ی شما متوجه شدم نظر واقعی و احساسات همسرتون در حاشیه ی زندگی و تفکراتتون قرار گرفته تا جایی که با مُسکن های مختلف ( افراط ) بدنبال کم کردن یا از بین بردن مقطعی دردی در زندگیتون هستید که باید از راه درست درمان بشه.

مثل احمقا میگفتم انقدر براش از احساسم خرج میکنم تا دلش نرم میشه اونم عاشقم میشه اینقدر بهش عشق و محبت نشون بدم که هیجوقت تو عمرش از طرف هیچکس اینقدر بهش توجه نشده باشه.. من سعیمو کردم.

سه بار رفتم خاستگاری به بهونه مختلف ردم کردن، بار اخر نه پدرم نه مادرم همراهیم نکردن! گفتن خودت برو! با خودشم صحبت کردم گفت شرایط فرهنگی و خانوادگیمون بهم نمیخوره.

اوایل خیلی خوب بودیم، اونم حسش به من خوب بود اما عمر خوشی زندگی ما سه سال بیشتر نبود، مدام دعوامون میشد سر چیزای الکی و بیهوده، تا تقی به توقی میخورد میگفت من تورو نمیخواستم منو مجبور کردی منو به زور وادار کردی باهات باشم عصبیم میکرد، چند بارم تو دعوا روش دست بلند کردم چون چاره ای نداشتم اینقدر گستاخ شده بود که دیگه واقعا نمیتونستم تحملش کنم.

چندبارم کدخدامنشی برگشت خونه ولی فاییده نداشت همون اندک پرده حرمت و احتراممون پاره شده بود، رسما هرچی از دهنمون دراومده بود گفته بودیم.

تلاش های شما قبل و بعد از زندگی مشترک در راه رسیدن به علاقه ای یکطرفه طول عمر چندانی نداشته و نخواهد داشت، دهان اطرافیان هم تا ابد بسته نخواهد ماند و طبق نظر پزشک حافظه ی ایشان بتدریج قابل بازگشت هست... پس بهتر هست برای گام نخست شما با واقعیت ها مواجه شده، اونها رو بپذیرید و سپس از راه صحیح با آرامش و صبر قدم بردارید. بهمین دلیل لازم هست آگاهی ها و مهارت های شما نیز افزایش پیدا کنن.

اجازه بدید همسرتون در یک فضای عادی ( که در زندگی هر زوجی جاری هست بدون تزریق پول آنچنانی و احساسات بیش از حد یا کاهش ناگهانی آنها ، بلکه به اندازه ) و بدون اجبار به خودش و آیندش فکر کنه.

نه اون مسئله ی بدهی مالی پدر و نه علاقه ی ناقص شما .... هیچکدام نباید اهرمی برای فشار به ایشون باشه، اما چون ازدواج کردید باید بعنوان یک همسر وظیفه ی خودتون رو در قبال ایشان بی کم و کاست انجام بدید.

بهتر هست در این مدت بصورت حضوری از روانشناس و مشاوره خانواده هم شما و هم همسرتون بهره ببرید و تا زمانی که شرایط مطلوب و مساعد نشده، از بچه دار شدن اجتناب کنید.