تنظیم هیجانات (با نگاه مولانا)

[باغبان]

ما خیلی وقتا وقتی مسائلی سراغمون مییاد به جای اینکه اون را حل کنیم مییافتیم در دام افکار منفی اشتباه ، یه سری ذهن بازی ها که ما را از حل مشکل دور میکنه - ما را غرق در مشکلمون میکنه .
یه داستانی هست به نام داستان اثر تیر سمی ....داستان اثر تیر سمی چی میگه ؟
میگه یه مرد جنگجویی یه تیر سمی بهش اصابت میکنه ، میره پیش طبیب ، طبیب میخواد تیر را از پشت اون شخص بیرون بیاره ...شخص به طبیب میگه یه لحظه دستن نگهدار ، میخوام چند تا سئوال ازت بپرسم ، طبیب میگه بفرمایید :
مرد جنگجو از طبیب میپرسه که تو اون کسی که این تیر را به من زد میشناسی ؟ میدونی چطوری زد؟ آیا در گذشته با من دشمنی داشت یا نه؟ چه شکلی بود ؟ قد و وزنش چقدر بود؟
این تیری که به من زده چقدر سمی هست ؟ اگه تیر را بیرون بکشی هم زمان میتونی سم را خارج کنی ؟ میزان سم چقدر هست؟ چقدر طول میکشه بیرون بکشی ،زنده میمونم یا نه؟ ....
اینقدر میپرسه میپرسه که یهو می افته و میمیره و طبیب نمیتونه نجاتش بده .




داستان اثر تیر سمی میخواد بگه ذهن ما میخواد در یه لحظه کنترل همه چیز را بدست بیاره ، میخواد مالک لحظه ما بشه ....
پس شروع میکنه به شلوغ کاری ، ذهن بازی ، شروع میکنه به بازسازی صحنه ای که براش اتفاق افتاده ، بازسازی و باز تولید دردی که داره میکشه ، مشغول مقصر پنداری میشه ، مشغول دشمن سازی میشه ...
بعد چه اتفاقی براش مییافته؟ در اون درد غرق میشه و از بین میره .
مسائل و مشکلاتی که در زندگی ما مییاد حکم همین تیر سمی را داره ...
من ذهنی ،من ِ کاهل ِ سست ،، اینجوری شرایط ما را کنترل میکنه که دیگران را مقصر بدونه ، که خودش را قربونی شرایط بدونه ....که بگه چون دیگران با من مشکل دارن ،دارن برای من مشکل ایجاد میکنن ... بگه خدا چون منو ارزشمند نمیدونه مدام برای من مشکل میاره.
این من ِ کاهل ، توجه ما را کامل برد به سمت مشکل ، توجه ما را برد به سمتی که ما محکومیم به این شرایط ...
اینجوری مانع از این میشه که ما به عقل الهی بگیم این مشکل و مسئله یه درس داره و انعکاس و بازتابی از هویت های نفسانی من در بیرونه ....مانع میشه که عقلمون درست کار کنه ، چشمامون درست ببینه ،،،
نمیذاره طبیب زندگی بهمون بگه که در ما یه من ِ کاهل و سست عنصر وجود داره که دائما داره داستان سازی و سبب سازی میکنه ....
دوست داره دنبال یه سری چیزهای عجبب غریب ماورایی بگرده که مشکلش را اینجوری حل کنه ....
من ِکاهل ِسست براش خوب و راحته که بگه قربانی هستم و قربانی قربانی هست دیگه ! کاری نمیتونه بکنه پس :)
این برای ذهن آسون هست ...ذهن دوست داره در منطقه امن خودمون باشیم ... همون دید ِ ، همون سبب سازیه .... دوست نداره انرژی بذاریم که وارد درونمون بشیم و اون هویت سست را بیرون بندازیم .





مولانا میگه اگه دل بدی به دل من ِ کاهلت و هم نشین من ِ سست عنصرت بشی و خودت را قربانی بدونی ، اون وقت دنبال راهکار و تغییر نمیگردی ...
کار ما چیه ؟ کار ما اینکه هر لحظه شاهدان خویشتن باشیم ،،،
یعنی اتفاقی که در زندگیمون مییاد ، از طریق مشاهده ،، خودمون را در اون اتفاق پیدا کنیم ، چون اون اتفاق بازتابی از هویت ما هست ، بازتاب منیتی از ما هست ، بازتاب یکی از حالات وجودی ما در آینه هستیه ...پس به جای تمرکز به اتفاق ، خودت را در اتفاق پیدا کن .
در ما یه من ِ کاهل ِ سسته خیلی تنبل هست که به ما اجازه نمیده زندگیمون را تغییر بدیم و مدام حواسمون را میبره دنبال مقصرها ، میبره به گذشته و آینده ، ما را درگیر جبر میکنه ، درگیر تقدیرگری های نفسانی میکنه ...
میگه تو قربانی شرایط زندگیت هستی ...میگه قربانی تصمیمات دیگرانی ، قربانی خواسته های دیگرانی .......اما داره به ما دروغ میگه ....اینا فقط باعث شده رنج هامون بیشتر بشه ، باعث میشه خودمون را محکوم مشکلات و مسائل بیشتری کنیم ...
در حالی که ما نباید خودمون را مشغول تیرهای سمی کنیم ... باید بذاریم طبیب زندگی این تیر را بیرون بکشه .....اجازه بدیم این من کاهل ما ، توسط خدا و زندگی زده بشه ، برداشته بشه .
پس هر گاه در خودت یه من سست و تنبل و کاهل دیدی بدون که مامور هست توی زندگیت رنج هات را بیشتر کنه و تو را ببره به سمتی که بگی تقدیرت اینکه نتونی مسائلت را حل کنی ...بهت بگه هر چی برنامه ریزی میکنی نمیشه ولش کن .....
وقتی در مقابل این من های ذهنی ، این من های کاهل ِ سستِ تنبل ،، سکوت و پرهیز را تمرین کنیم (نشنیدن من ِ ذهن - حرف نزدن با من ِ ذهن - ندیدن من ِ ذهن) ،،،
وقتی مداومت و تاب آوری داشته باشیم بر این تمرین (اسمش صبره) و شکر را بجا آوریم بدون توقع ،،در این صورت راه کارهای واقعی و الهی وارد زندگیمون میشه و تغییر را حس میکنیم و میتونیم مسائلمون را بهتر دماسنجی کنیم و اون را بهبود و حل کنیم .
خیلی وقتا خداوند مسائلی به زندگیمون میاره برای زدن این من ذهنی ، این من ِ سست و کاهل ....
امکان داره در زندگی دچار شرایط و اتفاق ها و تکانه هایی بشیم که دقیقا احساس کنیم که خداوند داره دعوتمون میکنه به انجام حرکتی و یه عملی انگار از ما میخواد ....
پشت این من های کاهل پنهان نشیم و درِ قفس را بشکنیم ...
مشکلات مثل آب دریا هستن و ما کشتی این دریا .... کشتی باید روی آب باشد تا بتواند حرکت کند و به ساحل برسد .... اگه آب را وارد کشتی کنیم و مداومت کنیم بر این کار غرق میشیم ....
مشکلات و مسائل برای هممون هست کم و زیاد ،،، بیایم یه کار کنیم ....بیایم سوار بر مشکلات بشیم ،نه اینکه مشکلات را بر خودمون سوار کنیم.
هر که ماند از کاهلی بی‌شکرُ صبر / او همی داند که گیرد پای جبر
هر که جبر آورد خود رنجور کرد / تا همان رنجوریش در گور کرد
گفت پیغمبر که رنجوری بِه لاغ / رنج آرد تا بمیرد چون چراغ