گلِ نرجس

[باغبان]

ما باید سعی کنیم آگاهانه بار آینه بودن را بپذیریم ...آینه بودن این نیست که بی خطا باشیم و یا از رنج دور مانده باشیم ....
آینه بودن یعنی پنهان نکردن حقیقت ... یعنی تاب آوردن نور ...یعنی دیدن تاریکی درون و فرار نکردن از آن و تلاش در مسیر خودسازی ،،،
در اینجاست که مفهوم انتظار ، چهره ای تازه ای میگیرد ...
انتظار به معنای چشم دوختن به افق نیست بلکه کار کردن در عمق جان هست ...
تا زمانی که انسان خودش را نشناسد هر ظهوری برای او بیگانه خواهد بود ... زیرا ظهور فقط آمدن یک حقیقت نیست ...آشکار شدن آمادگی ست،،،
در این نگاه منجی برای ما نه یه حادثه ناگهانی بلکه نتیجه یک فرایند هست ... فرآیندی که در سکوت آغاز میشود ... در آگاهی عمیق میشود و در انسان به کمال میرسد،،،
اگه منجی را فقط در بیرون جستجو کنیم در حقیقت از روبرو شدن با تاریکی درونمون میگریزیم و پذیرفتن این حقیقت که ظهور از درون آغاز میشود بار سنگینی دارد برای ما ،،، بار مسئولیت - بار تغییر .. بیداری ....
ما عادت کردیم که کسی بیاید و همه چیز را درست کند بی آنکه نیازی به تغییر داشته باشیم ... تا انسان تغییر نکند ظهوری ایجاد نمیشود ...
اگه الان با خودمون و درونمون با صلح نباشیم اون موقع هم در جنگ خواهیم بود … در گمراهی،،،
مَهدی فقط یک نام نیست بلکه یک مقام هست ، مقامی که در دل انسان های آماده تحقق مییابد،،،
خیلی از ما انسانها حقیقت را فقط در آینده جستجو میکنیم ... در حالی که حقیقت همیشه در حال ِ آماده ظهور میکند و حال آماده نه با شعار ایجاد میشود و نه در انتظار منفعلانه و نه با نشانه شماری های بیرونی،،،
حال آماده ، در سکوت ایجاد میشود در پاک شدن درون ، در شکستن بت های پنهان .... در فرو ریختن تصویرهای دروغی که برای خودمون ساختیم،،،
غیبت همیشه به معنای نبودن نیست ... غیبت یعنی آنچه باید دیده بشود و هنوز دیده نشده هست ...
انسان عادت دارد هر چه نمیبیند غایب بدوند ...غایب واقعی اغلب خود ما انسانها هستیم نه حقیقت ،،،
وقتی درونمون از حضور تهی باشد ،،، وقتی درونمون پُر باشد از چیزهای رنگارنگ ، وقتی روی خودمون کار نکنیم ، اینجوری حقیقت ناگزیر در نگاه ما پنهان میشود .
ظهور اول در دل ایجاد میشود .