حال و هوای این روزهای ما ، جدایی!

[sadat71]

سلام و وقت بخیر

این تاپیک رو مدتی که میبینم اما نمیدونم چرا دلم نمیخواست در اون شرکت کنم,اما الآن دلم میخواد دردل کنم:

من بعد از1 سال عقد و 3 سال زندگی مشترک و 2 سال انتظار برای طلاق در خردادماه 94 طلاق گرفتم!

22 سالمه و فوق العاده زیاد عاشق بچه هستم ,نگرانم حس ناب مادر شدن رو نچشم!

روزی خدارو صد هزار مرتبه شکر میکنم که از همسر سابقم بچه دار نشدم چراکه در اون صورت خودم به همراه بچم نابووود میشدیم.

اما اونقدر علاقه ام به بچه ها زیاده که تا یه بچه ناز میبینم زودی بغلش میکنم و قربون صدقه اش میرم و...

چندبار تصمیم گرفتم که به بهزیستی و شیرخوارگاه ها مراجعه کنم و به بچه های اونجا از اعماق دل محبت کنم اما اطرافیان زیاد نپسندیدند!!!

تو یونی همکلاسی هام زیاد دوست ندارند که بچه هاشونو بغل کنم و این مسئله کمی ناراحتم میکنه.

شاید مسخره باشه اما میترسم مادر نشم و یا دیر مادر بشم...

امروز از اون روزایی که دلم گرفته, همه دوستانم و فامیل های هم سنم بچه دار شدند و بعضی هاشون بچه دومشونم تو راهه.

براشون از ته دل آرزوی خوشبختی و سلامتی خودشون و بچه های نازشون رو میکنم فقط یهوو دلم میگیره چون خیییییلی بچه دوستم و حس مادریم یهوویی گل میکنه...

[Sahar51]

خانوم سادات شما هنوز خيلي جووني چرا اين فكرارو ميكني هنوز اصلا واسه بچه دار خيلي وقت داريد خانوما تا سي و پنج سالگي برا بچه دار شدن مشكلي ندارن اصلنم تو سن ٢٢ دير نشده

با اين فكرا خودتو ناراحت نكن

بعدشم تو جووني و بهترين موقعيت هاي ازدواج واست جور ميشه چرا نااميدي

دوست من بعد از چند سال از طلاقش ي اقاي خيلي خيلي خوب و مهربون اومد خاسگاريشو الان ازدواج كرده و در شرف بارداريه

توكلت ب خدا باشه و اينجور فكرارو از خودت دور كن خدا قهرش مياد و ب اين فكر كن ك يكي از بهترين مادراي دنيا ميشي و سعي كن ب كائنات انرژي مثبت بدي نه منفي

ياعلي
موفق باشي

[Somebody20]

واى اين تاپيك منو برد ياد روزايى كه شوهرم پاشو كرده بود تو يه كفش جدا شيم...

با اينكه دل خوشى نداشتم ازش اما اون روزا خيييلى تلخ بود...
شبا خواب ميديم همه چى طبيعيه و ما داريم زندگيمونو ميكنيم و صب كه بيدار ميشدم، ميديم تو چه شرايطيم...
بدترين لحظات زندگيم بود اون لحظاتى كه بايد مغزم بيدار ميشد و يادش ميومد هيچى بين ما نيس.
حتى شبا به خاطر حال بدى كه صبح ها داشتم نميخواستم بخوابم.
مثل يه شوك بود، انگار داشتم خواب ميديدم. يه تغيير به اين بزرگى و تلخى بايد در تو زمان به اين كوتاهى رخ ميداد.

دركنارش شوهرمو ميديم كه خيلى بى غصه، هرروز دوش ميگرفت و به خودش ميرسيد و ميرفت سركار. انگار از زندون ازاد شده بود همه ش ميخواست با خونوادشو دوستاش باشه.

خيلى بد بود،خيلى
اما اون هيچوقت نفهميد

[بهنام10]

خوب Somebody20 بقیه داستان شما چی بود ؟ نتیجه ؟؟

[Somebody20]

خوب Somebody20 بقیه داستان شما چی بود ؟ نتیجه ؟؟

هيچى با گريه و زارى و هزار زحمت راضيش كردم يه فرصت ديگه به خودمون بديم.
يه روز صب كه داشت مدارك رو اماده ميكرد ببره واسه طلاق، به منم گفت مداركتو بيار. منم در كمال نااميدى، با اينكه اصلا باورم نميشد راضى بشه،گريه كردم و التماس كردم كه نريم، اونم گف با اينكه ميدونم اين اتفاق بالاخره يه روز ميوفته ولى باشه.

[Kaveh_r]

اول میخواهم تشکر کنم از مدیر گرامی همدردی که اجازه دادند این تاپیک به پیش برود و مرجعی شود برای اطلاع پیدا کردن دوستان در باب آنچه پس از جدایی برای فرد اتفاق میفتد.

دوم هم از دوستان که تشریف می آورند و تاپیک را همراهی میکنند.
----------------------------------------------------------------------------------------------
خانم Sadat71
فکر کنم سنتون را اشتباه تایپ کردید چون با احتساب مدت ازدواج و عقد و جدایی میبایست در 16 سالگی ازدواج کرده باشید!
اگر هم واقعا 22 سالتون هست که ماشالله داری شما. 22سالگی و این حرفها؟!

اما تقصیر شما نیست. یکی از اولین توهماتی که افراد پس از جدایی پیدا میکنند حس پیر بودن و یا بهتر بگیم حس از دست رفتن فرصت و عمر هست.
این مورد کاملا طبیعی هست و ربطی به سن ندارد.
یعنی حس یک خانمی 25 ساله که پس از 5 سال زندگی مشترک جدا شدند و یک خانم 33 ساله که ایشون هم 5 سال زندگی کرده اند تقریبا یکی هست چون هر دو 5 سال از عمرشان را از دست رفته میبینند.
برای من هم که مرد هستم همین حالات وجود دارند.
من در 36 سالگی هر روز باید با این افکار مبارزه کنم که احتمالا بخاطر یک ازدواج ناموفق شانس کمتری برای پیدا کردن یک شریک مناسب برای زندگی آینده ام خواهم داشت.

بقول ارسطو عامل من اصلا آدم ازدواجیی نبوم و به اصرار زن سابقم ازدواج کردم اما الان که جدا شدم بشدت ازدواجی شدم ، بشدت :)
دلیلش هم ساده هست چون احساس میکنم 7-6 سال از زندگیم بی ثمر شده و وقتی ندارم. صدای تیک تیک عقربه های ساعت که انگار اینو یادآوری میکنند هم زجرآور شده اند.
اما نمیشه هم عجول بود.
شاید همه همین حس را داشته باشند.

[Sahar51]

خانوم يا اقاي گنجشك شما شرح حالتونو نميگيد

اقاي كاوه بازم ممنون از پست خوبتون و تشكر ويژه از مديريت محترم سايت ك اين تاپيكو نبستن

ميدونم روز ب روز حالم داره بدتر ميشه تازه روزي ك جدا شيم بدترم ميشه

واقعاً نميدونم چكار كنم مثلا ميشينم درس ميخونم ي روز ، روز بعد انقد حالم بد ميشه كلاً رهاش ميكنم ، درمورد همه چيز همينطورم

باشگاهو استخرمو كم كردم بيرون رفتنام زبان خوندنام همه چيز خيلي خيلي كم

نميدونم پس فردا كلاساي دانشگامو چطوري برم ؟؟

قرصي وجود داره ادم بخوره همه چي يادش بره

همش منتظرم همسرم تقاصشو بده ثانيه شماري ميكنم هم خودش هم خانوادش

انتظار بي جاييه از خدا. ؟؟؟!!!

گنجشكك من نميتونم ب اين راحتي ببخشمش شايد ببخشم ولي منتظرم ي بلا سرش بياد اخه مگه ي ادم ميتونه؟؟

بهش خيانت كنن و ولش كنن بعد ببخشه و ارزوي خوشبختي بكنه ؟؟؟؟

[یاس پاییزی]

ميدونم روز ب روز حالم داره بدتر ميشه تازه روزي ك جدا شيم بدترم ميشه

من نميتونم ب اين راحتي ببخشمش شايد ببخشم ولي منتظرم ي بلا سرش بياد اخه مگه ي ادم ميتونه؟؟

بهش خيانت كنن و ولش كنن بعد ببخشه ...

ما گاهی در دایرۀ خشم و عصبانیت گرفتار می‏شویم و زیبایی‏های زندگی را از یاد می‏بریم. ما باید بخشیدن را بیاموزیم ...

بخشش لطفی است به خود ، نه به دیگران .

هر کسی و به هر شکلی به شما بدی کرده است ، او را ببخشایید . اگر اون لایق بخشیدن نیست ،شما که شایسته رهایی و آرامش و یک حال خوب هستید...!



حتما بخونید :

لینک

[شیدا.]

همش منتظرم همسرم تقاصشو بده ثانيه شماري ميكنم هم خودش هم خانوادش

انتظار بي جاييه از خدا. ؟؟؟!!!

به نظر من انتظار بیهوده اییه.

خودت داری تقاص چی را پس می دی؟
منظورم این نیست که داری تقاص چیزی را می دی. اصلا.
می گم اگه دقیق تر نگاه کنی متوجه می شی این سیستم تقاصی که توی ذهنته اشتباهه. منتظر چیزی هم نباش.

حداقل توی این دنیا هیچوقت نمی تونی مجازات کامل و مستقیم همه اعمال را ببینی.
یا بهتره بگم با خط کش و معیار خودت نمی بینی. چون شوهرت خیانت کرده، خیانت ببینه یا زندگیش زیر و رو بشه یا .....
من فکر می کنم نتیجه عملش را در درونش می بینه. آرامش و رضایت خاطری که داره یا رنجی که از درون می کشه

برای بخشیدن یا فراموش کردن، دوتاش خیلی سخته.
من اینجور مواقع می گم "رها کردن" بهتره.

نمی خواد ببخشی اگه نمی تونی. ولی رهاش کن.
از اون آدم و از فکرش کامل جداشو.
اصلا به این که از دستش خوشحالی یا ناراحتی فکر نکن. کاملا رها. خنثی.
یه مدت که رها کردن را تمرین کنی، حس می کنی سبک شدی.

اما اگه منتظر تقاص باشی
تقلا کنی برای بخشش، اونم در شرایط کنونیت که احساساتت شدید داری
و ....
درگیر می مونی. خودت خسته می شی. روحت درد می گیره، یه درد مزمن.

[زانکو]

بیشتر از هر آدمی الان حالتو میفهمم سحرجان میدونم خیلی سخته چون شرایط مشابه تو رو دارم اما اینو بدون که یه همچین آدمی حتی ارزش فکر کردن و اینکه بخوای خودتو درگیرش کنی حتی واسه تقاص پس دادنش رو نداره. آروم باش. مطمئن باش تقاصشو میده اصلاً یک لحظه هم شک نکن. فقط سعی کن آرامش قبلیتو به دست بیاری.