باید در مورد گذشته ام بگویم

[اسکارلت]

به نظر خودم ۵ یا ۶ ساله دیگه در بهترین حالت شرایط ایده آل خودم رو برای ازدواج دارم .
اما راستش نمی تونم تا اون موقع تنها باشم .

اولش سخت نیست که دوست دختر نداشته باشم اما بعد از دو یا سه ماه که دوست نداشته باشم افسرده می شم و انگیزم برای انجام کارام کم می شه .
اگه بخوام ۵ یا ۶ سال هم دوست نداشته باشم که هیچ . باید برم دار المجانین !

دوستی هم دردسر های خودش رو داره . خیلی موقع ها هم مجبوری برای اینکه دوست دخترت از دستت ناراحت نشه بش دروغ بگی .
بعدشم اگه خانوادش اون را با شما ببینه یا پلیس بتون مشکوک بشه باز یک عالمه دردسر دارید . آخه دوست دختر آخرم رو پسر آبجیش با من دید و یک عالمه دردسر برای اون بوجود اومد .

پس به نظرم راهی به جز ازدواج ندارم .



خانوادم می گویند که بعضی از دخترهای همین خانواده های سنتی هم از لحاظ عقیدتی شاید به من نزدیک باشند یا بتوانند فردی مثله من را بپذیرند .

با یکی از دوست دختر هایم واقعا قصد ازدواج داشتم اما خانواده ام قبول نکردند که بروند خواستگاری و گفته اند اگر می خواهی با همچین دخترهایی ازدواج کنی می تونی اما ما نه برات خواستگاری می ریم و نه در مراسمت شرکت می کنیم و منم با این وضعی که دارم خودم نمی تونم نتهایی برم خواستگاری .

به نظرم یک دختر کم سن رو راحت تر می تونم بش اعتماد کنم که اهل روابط جنسی نبوده . ما ایرانی هام که یک روده ی راست هم تو شکممون نیست . آحه دختری که رابطه ی جنسی با پسری داشته که نمی گه .

بعدشم این موضوع برام خیلییییییییییییییی مهمه .





کیوان جان شاید بتونم نداشتن رابطه ی جنسی رو برای ده ساله دیگه هم تحمل کنم اما اینکه دوست دختر نداشته باشم رو نمی تونم .
واقعا می گم . چندین بار امتحانش کردم .

حالا اگه من رفتم خواستگاری و خانواده ای قبول کردن چی ؟ یعنی اگه همچین خانواده ای پیدا شد که مثلا از نظر جایگاه اجتماعی و وضعیت اقتصادی وضعشون از ما بدتر بود و قبول کردند چی ؟
مثلا دختره به جز من یک خواستگار بقال و یک خواستگار قصاب داشته باشه و بگویند داماد ما داره ارشدش رو توی یک رشته ی مهندسی پرطرفدار در یک دانشگاه خوب می خونه و آینده ی خوبی داره .

کارم داشتم ولی خودم کمتر از یک ماهه که بی خیالش شدم تا ارشدم رو بدون دغدغه ی کار بخونم و البته از کارم هم خوشم نمی یومد .




یعنی به نظرتون این حق رو دارم که در مورد گذشتم حرفی نزنم ؟

فکر می کنید گذشته ی من انقدر بده که دختره بعد از شنیدنش بگه نه ؟ مگه من چکار کردم . تازه من می خوام بگم که دختره بفهمه بی بند و بار نبودم که اگه هست پاشو از زندگیم بکشه بیرون

شما در دوستیهاتون اهل روابط جنسی بودید؟
و انتظار دارید با دختری ازدواج کنید که اهل دوست و روابط نبوده باشه!!!!!!؟؟؟
راستش میدونید مشکل کجاست؟
این یک قضیه ی علمیه و مربوط به ناخود آگاه شما میشه. شما بواسطه ی چندین قرن مرد سالاری توی این کشور یجورایی(اگر بخوام بصورت طنز بیان کنم) دوست دارید همسری داشته باشید که کاراتونو انجام بده و کلا" بوی قورمه سبزی بده.....از طرف دیگه بخاطر محیط امروز دنیا و روابطی که داشتید و اقتضای دنیای امروز, دوست دارید همسری مدرن داشته باشید که آگاه باشه, عقاید امروزی داشته باشه,و روابط شما براش عادی باشه. اگر منطقی و عادلانه بخواید نگاه کنید درست نیست که آدم خودش یه اخلاقی رو نداشته باشه ولی انتظار داشته باشه همسرش اونطوری باشه. مرد و زن هم نداره...
شما شاید از اون دسته افرادی باشی که برای ازدواج ساخته نشدی... شاید اگر نمی تونی یک ماه بدون هیچ رابطه ی عاطفی دوام بیاری یعنی اینکه از نظر عاطفه ی خانوادگی تامین نشدید که بشدت بدنبال رابطه هستید.
من نمیدونم منظور شما از روابطی که داشتید چجور روابطی بوده و حدش چقدر بوده ولی شما خودت در آخر این دختر آفتاب مهتاب ندیده رو پس میزنی چون بهتر و چشم و گوش بازترش رو دیدی و می خوای. مگر اینکه اعتقادات قوی مبنی بر این داشته باشی که زن باید آفتاب مهتاب ندیده باشه.
کلا" اگر مسئله ی شما فقط اینه که آیا به اون دختر بگی یا نگی , من توصیه ای ندارم با عرض شرمندگی
ولی میخوام بدونم شما که خودت اهل روابط بودی چطور میگی که آدما یه روده راست تو شکمشون نیست و اگر رابطه داشته باشن نمی گن؟ شما که خودت توی گفتن تردید داری ولی انتظار داری طرف مقابلت همه چیزو بگه