لطف <> وظیفه !

[Sinéad]

ممنون به خاطر پاسخ خوبتون.اما وقتي ازش چيزي نميخوام هم باز منت قبلو ميذاره در صورتي كه من بدون چشم داشت واسش كارهايي انجام ميدم كه كمتر كسي واسه خواهرش ميكنه.آخه خيلي دوسش دارم.اونم هميشه ميگه من بدون تو يك لحظه نميتونم بمونم.وقتي كلاس دارم وصبح تا شب نيستم بارهاحالمو ميپرسه.خيلي خوب حرف ميزنه اما اصلا ازخود گذشتگي نداره ووقتي بهش ميگم تو زندگي مشترك نميشه اينطور بود ميگه من باهمسرم اينطوري نخواهم بود.تحصيلات عالي داره اما فكرش هنوز مثل يك بچه12ساله است.

مثلا بهم ميگه روسري من به لباست بيشتر مياد.خدانكنه همون وقت كسي از ظاهرم تعريف كنه اونوقت خشمو توچشماش ميبينم.وقتي ميپوشم بعد ميگه تو هميشه لباساي منو ميپوشي بهت مياد.اون موقع بهش ميگم خودت بااصرار بهم دادي اماباز منت ميذاره.گاهي اوقات بهم ميگه چكار كنم كه خيلي وسايلم به جونم بسته است واخلاقم همينه.در مورد پول هم اصلا دوست نداره يك قرونش كم بشه.وقتي به كسي كمك ميكنه تودلش ميمونه وكاملا نميتونه فراموش كنه.چند روز پيش سر يك وسيله كوچيك كه اصلا ارزش گفتن نداره منت گذاشت وگفت تو هميشه...ديگه كلافم كرده بود منم گفتم ديگه منم ميشم مثل خودت.(من نميتونم مثل اون باشم وواقعا به مال دنيا وابستگي شديد ندارم.تازه خودش وهمه ميدونن من براي اعضاي خانوادم هر كار بتونم بدون منت ميكنم.اما واقعا ميخوام زشتي رفتارشو باانجام ندادن كاري كه داره بهش نشون بدم اما امتحان كردم وتاثيرش كوتاه مدته.)(اين رفتارش به جايي رسيده كه هر وقت سوال كوچيكي ازش دارم بايد منتظر جوابش بمونم چون هر وقت بخواد جواب ميده.چه موضوع مهمي باشه چه پيش پا افتاده.)همه ميگن بي تفاوته اما من ميدونم تو وجودش از اين كاراش عذاب وجدان ميگيره اما وقتي كاملا دوستانه باهاش حرف ميزنم ميفهمه اما باز همون آشو همون كاسه.روابط دوستيش بيشتر تو درس خلاصه ميشه.اما اونقد با خاستگاراش خوب حرف ميزنه وحرفاشونوتحليل ميكنه كه من سعي ميكنم ازش ياد بگيرم.از مشاور فراريه.چند بار شماره مشاورو گرفتم دادم بهش حرف زده امانه عمل ميكنه نه پيگيري ميكنه.دوست نداره ضعف شخصيتيش براي كسي معلوم بشه.ودوست داره خودشو يك شخص فهميده بدون عيب نشون بده.

خب این توضیحات شما کمی قضیه رو پیچیده تر کرد و به نظر میاد مشکل ایشون فقط یه خصوصیت اخلاقی نباشه و شاید مسائل دیگه ای در اونجا دفن شده باشه که اگه حل و فصل بشن ممکنه بهش کمک کنه. البته ممکنه اون مسائل هم کاملا غیر مرتبط با این مشکلی باشه که شما اشاره کردید.

خواهرتون آیا شخص اجتماعی هست؟ (که احتمالا نیست چون گفتید روابط دوستیش بیشتر توی درس یا کارش خلاصه میشه)
آیا نگران قضاوت دیگران هست؟ آیا نظر بقیه براش مهمه؟ آیا اشتیاقی برای رفتن به مهمانی ها و ... نشون میده؟

به نظر میاد خواهر شما یک اختلال شخصیتی (AvPD) داشته باشه و متاسفانه افراد با این اختلال کم پیش میاد برن کمک بگیرن دقیقا به همون دلیلی که شما گفتید. البته درمان قطعی هم نداره متاسفانه و اگه این اختلال رو داشته باشه یک روانشناس شاید کمی بتونه بهش کمک کنه (طوری که مشکلش رو دقیقا بشناسه و بفهمه این دلیل این احساس هایی که داره این اختلال هست و بر اساسشون عمل نکنه). معمولا با بالا رفتن سن این مشکل کم تر میشه و قطعا صحبت و نصیحت و ... چه دوستانه چه غیر دوستانه هیچ اثری به ایشون نخواهد داشت. بهترین کاری که براش می تونید انجام بدید اینه که متقاعدش کنید بره نزد یک روانشناس، البته باز هم خیلی کمکی ازتون بر نمیاد چون اگه زیاد اصرار کنید احتمالا نتیجه عکس خواهد داشت.