تهدید به آتش کشیدن منزل پدری

[rozaneh]

گل یخ عزیز ، این حالت آرومی جاری ایشون گذراست و به قول خودتون آتش زیر خاکستره چون مشکل ریشه ای حل نشده.
فعلاً سعی کنید سر مسائل کوچک و چیزهایی که می دونید باعث از کوره در رفتن ایشون میشه باهاشون بحث نکنید. یه جورایی بحران رو میدونید و عوامل پدید آورنده اش رو. پس سعی کنید اون عوامل تکرار نشن.

[*گل یخ*]

گل یخ عزیز ، این حالت آرومی جاری ایشون گذراست

من چقدر خوشحال بودم که مشکل حل شده ....

[شیدا.]

من چقدر خوشحال بودم که مشکل حل شده ....

شما واقعا باور کردی که مشکلتون حل شده؟
این همه دوستان گفتن مشکل شوهر شما ریشه ای و شخصیتی است، شما می گی حل شد؟

دقیقا بخاطر همون بیماریشون الان هم با کمک مالی و توجه کمی ساکت شده و فردا دوباره از یه جای دیگه سر باز می کنه.
اگر واقعا کار خواهرزاده شما اینقد زشت بود که باید خونه پدری شما بخاطرش به آتیش کشیده می شد که هنوزم حل نشده.
کمک مالی پدرت، زشتی کار خواهرزاده را رفع کرد؟

[گل آرا]

سلام عزیزم. دوستان خیلی نظرات مختلفی دادن. خیلی سخته تو شرایطی که آرامش نداری ( آرامشی که مزمن باشه نه دو سه روزه) بخوای نظرات دوستان رو تحلیل هم بکنی و تصمیم هم بگیری. من نمیخوام نظر بدم یا بگم چه راهی درسته چون قطعا مسائلی که بین شما و همسرتون هست کاملا و صد در صد چیزایی نیست که شما نوشتی. سوتفاهم نشه عزیزم. منظورم اینه که شما با احساس خودت نوشتی نه احساس همسرت. پس نظر دادن راجع به شرایط شما کار آسونی نیست. اما چون خودم هم روزهای بدون آرامش رو سپری کردم میتونم درکت کنم. اینکه فکر میکنی همه چیز خوبه و زندگی شیرینه بعد یهو همه چی رو سرت خراب میشه و فکر میکنی بیچاره تر از خودت تو عالم نیست.
خواهشم اینه که آرامش خودت رو حفظ کنی. تو اولین کسی نیستی که با همسرش به مشکل برخورده. و مهمتر از اون مشکل شما هر چقدر هم حاد باشه حتما یه راه حلی داره. یه راه حل در جهت اینکه روابط شما با هم صمیمانه و دلخواه بشه. اما واسه اینکه راه حل رو پیدا کنی باید باید باید آروم باشی. آرامش داشته باشی و امیدوار باشی. میدونم تو این شرایط خیلی سخته اما تو شرایطی که خودت بیقرار باشی راه حل مناسبی پیدا نمیکنی عزیزم.

من باز هم تکرار میکنم حتما یک راه حل برای اینکه رابطه شما به ثبات و صمیمیت برسه هست.

[deljoo_deltang]

سلام

راه حل ساده این قضیه اینه که
1-با همسرت همدلی کنی
2- اون منظوری رو که همسرت در پشت این اعتراض داره بگیری نه ظاهر و هیایوی حرف رو (منظور اصلی اینه که همسرت دوست داره مرکز توجه شما باشه و همدلی شما رو می خواهد)
3- از عوامل تشدیدی به شدت حذر کنی مثل دفاع کردن از دیگران در برابر همسرت در زمانی که همسرت داره به اعتراض می پردازه
4- شرایط و موقعیت بد رو به موقعیت خوب تبدیل کنی

توی این سایت هم تاپیکها و مقالات زیادی در مورد همدلی و 3 مورد بعد از اون هم هست که یکیش:

اچگونه منفعل نباشیم هست.

و دومیش اگر درست یادم باشه روشهای همدلی یا چیزی شبیه این که شروع کننده اش خانم گلنوش بود.

اگر همسر من هم بود با این روشهای تشدیدی شما و خانوادتون به احتمال زیاد خیلی بیشتر من رو تحت فشار قرار میداد.

هر کدوم از موارد بالا رو متوجه نشدی بگو تا توضیح بیشتری بدیم.

موفق باشی.

[*گل یخ*]

سلام

راه حل ساده این قضیه اینه که
1-با همسرت همدلی کنی
2- اون منظوری رو که همسرت در پشت این اعتراض داره بگیری نه ظاهر و هیایوی حرف رو (منظور اصلی اینه که همسرت دوست داره مرکز توجه شما باشه و همدلی شما رو می خواهد)
3- از عوامل تشدیدی به شدت حذر کنی مثل دفاع کردن از دیگران در برابر همسرت در زمانی که همسرت داره به اعتراض می پردازه
4- شرایط و موقعیت بد رو به موقعیت خوب تبدیل کنی
.

من وقتی همدلی میکنم و از دیگران دفاع نمیکنم ... همسرم سو استفاده میکنه میگه پس حالا که فهمیدی حس و حال من چیه ،جلوی روی من زنگ بزن به مادرت و باهاش دعوا کن ...

- - - Updated - - -

دیشب خواب دیدم همسرم آدم میکشه و جسدشون رو آتیش میزنه خیلی بد بود وقتی بیدار شدم خدارو شکر کردم که خواب بوده
صبح برای همسرم تعریف کردم میخندید و میگفت من قاتل درجه یک هستم .... از اینکه احساس خوبی داشت هم حالم بد شد
فکر میکنم رو رفتارش حساس شدم ... یه حس خاصی نسبت بهش دارم

[گل آرا]

دیدی گفتم باید اول رو آرامش خودت کار کنی؟ اگه آروم بودی و ذهن مشوشی نداشتی این خواب ها رو نمیدیدی عزیزم. من هم همینجوری بودم اما این خوابها نه محتوا دارن نه پیامی که تو باید بگیریش نه تعبیری.... فقط نشون دهنده اینه که ذهن و روحت به هم ریخته. راهکارهایی که خانم دلجو نام برد خیلی کارامده...پس آروم باش. بعد انجامشون بده. به هر شیوه ای بلدی آروم باش. اگه با دعا کردن آروم میشی...اگه با یه سفر کوتاه به یه جای خلوت...من وقتی خیلیییییی به هم میریختم حس میکردم کار بدی کردم که خدا کمکم نمیکنه تا آروم شم. اونوقت از خونه بیرون میرفتم و اینقدر میگشتم تا کسی رو پیدا کنم که احتیاج به کمک داشته باشه مالی یا غیر مالی... کمکش میکردم. بعد حس میکردم خدا من رو بخشیده و حالا کمکم میکنه...جالبه که بعدش آروم میگرفتم. به هر طریقی که بلدی سعی کن روح خسته و آزرده ات رو آروم کنی حتی با مشاوره حضوری. مطمئن باش همین که همسرت آرامش رو در تو ببینه بدون اینکه اقدامی هم بکنی تا حدی رفتارش عوض میشه. زن و شوهر روی رفتار هم حالات روحی هم خیلی تأثیر دارن.

- - - Updated - - -

در مورد اینکه نوشتی وقتی همدلی میکنی همسرت سواستفاده میکنه و مجبورت میکنه به طرف زنگ بزنی و دعوا کنی....میدونی چرا این کارو میکنه؟
این کارو میکنه چون به تو، به احساس تو نسبت به خودش، به احساس تو نسبت به خونواده ات، "اعتماد نداره". یعنی باور نمیکنه واقعا داری بهش حق میدی. با خودت روراست باش. وقتی باهاش همدلی میکنی آیا واقعا حرفهایی که به زبون میاری و احساس همدلیت 100% خالصانه است؟ واقعا با تمام قلبت حق رو به همسرت میدی یا اینکه ته دلت همسرت رو مقصر میدونی و کارش رو اشتباه میدونی و فقط همدلی میکنی که ماجرا تموم بشه و مثلا دیگه حرفش پیش نیاد!!
اگه از صمیم قلب همدلی میکنی و باز هم همسرت نمیپذیره و باورت نداره و اعتماد نداره و مجبورت میکنه با طرف درگیر بشی ... باز هم نگران نباش اگه چند بار دیگه همدلی خالصانه ات رو ببینه و احساس واقعیت رو درک کنه دیگه این موضوع حل میشه.
اما اگه موقع همدلی دلت با زبونت هماهمنگ نیست حتی یه ذره!!! من به همسرت حق میدم که بخواد مجبورت کنه عملا همدلیت رو ثابت کنی و به طرف زنگ بزنی. چون تو اون لحظه حس میکنه مثل یه بچه باهاش رفتار کردی و فقط یه پفک دادی دستش که دیگه داد نزنه!
عزیزم به حرفم اعتماد کن چون تجربه عینیش رو داشتم. همسرم با وجود اینکه به زبون میاوردم که سر یه جریانی خواهرم مقصره اما مجبورم کرد به خواهرم زنگ بزنم و دعوا کنم و ....اون موقع ته دلم حق رو به خواهرم میدادم و همسرم اینو میفهمید. اما حالا که 5-6 ماه گذشته و برای خودم اثبات شده که خواهرم مقصر بوده ! همسرم اینو فهمیده و خودش بهم پیشنهاد میده برم خونه خواهرم و ...
اتفاقا باید خوشحال هم باشی. چون یک شوهر بی تفاوت و بی احساس نداری. برعکس اینقدر به محبت تو نیاز داره و به احساس تو نسبت به خودش حساسه که واسه اینکه به خودش ثابت کنه تو دوستش دارش و بهش محبت میکنی دست به این کارا و تهدیدها میزنه!
مردها مثل ماها نیستن. وقتی به لحاظ عاطفی و عشقی مشکل دار میشن و خودشون رو در خطر کم توجهی کسی که دوستش دارن میبینن درست مثل بچه ها رفتار میکنن...داد میزنن...تهدید میکنن....سعی میکنن با هیاهو و زور حقی رو که حس میکنن پایمال شده بگیرن. ولی این عکس العملشون باعث میشه طرف مقابل برنجه و دچار دلزدگی بشه و منظور اصلیشون رو که پشت اون جیغ و داد پنهونه نگیره.
واسه همینه که میگم آروم باش. خیلی سخته میدونم. چون انتظار داری همسرت آرومت کنه! ولی یادت نره مردها تو هرچی قوی تر باشن تو درگیری های عاطفی و احساسی زن ها قوی تر و با درایت تر هستن. درست برعکس اون چیزی که ظاهر بی تفاوت یک مرد و ظاهر غمگین یک زن نشون میده.
موق باشی عزیزم.

[*گل یخ*]

گل ارای عزیز خیلی نوشته هات به دلم نشست دقیقا به هدف زدی ...
راست میگی دلم با زیونم یکی نیست ولی چطور اینکارو بکنم ؟ من خواهر زادم رو مقصر میدونم بهش هم تذکر دادم ولی ....
میشه ازت خواهش کنم چون تجربه مشابه داری بیشتر و جزئی تر برام بنویسی ؟؟؟؟؟

[گل آرا]

سلام خوشحالم از اینکه تکلیفت با خودت مشخصه! به جدایی و تموم کردن و خراب کردن فکر نمیکنی و دلت میخواد درست بشه. من اوایل که مشکل داشتم دلم میخواست درست بشه اما به شیوه خودم!!! یعنی بلند به خودم و شوهرم و اطرافیانم بگم شوهرم مقصره! شوهرم هم بشنوه و بپذیره مقصر بوده بعد از من و همه کسایی که نارحتشون کرده عذرخواهی کنه و کاراش رو جبران کنه بعد هم عاشق تر از قبل و با کلی انرژی ادامه بدیم!
بارها و بارها این راه رو رفتم و نتیجه اش شد دو تا تاپیک قبلیم. از یه مهندس موفق و با شخصیت و عاشق پیشه یه موجود ترسناک ساختم. گرچه بیشتر وقتها قدم اشتباه رو شوهرم برمیداشت و حق با من بود اما من شیوه مبارزه ام برای تغییرش 100% غلط بود. مطمئنم تو به اندازه من اشتباه نکردی و هنوز خیلی دیر نشده. اما اگه همچنان در مقابلش بایستی نه در کنارش به جایی که من رسیدم میرسی و جبران مافات خیلی سخت میشه.

- - - Updated - - -

من نمیخوام بگم اون مرده ... غرور داره...بسوز و بساز...تو کوتاه بیا...من میخوام بگم اگر میخوای زندگی مشترکت رو ادامه بدی باید بسازیش اگر نه دودش میره تو چشم خودت اونم نه به شیوه ای که شرایطی فراهم بشه که حق با تو بوده و تو برنده ای... شرایطی رو ایجاد کن که شوهرت حس کنه تو میدون جنگ نیست! و تو و خونوادت حریف مبارزه نیستین چون هیچی اندازه شکست تو مبارزه یک مرد رو داغون نمیکنه. باید حس کنه باید حس کنه تو هررررر شرایطی حمایت تو رو داره. نه به این منظور که تو با خشم و عصبانیت و به این نیت که ساکتش کنی با این و اون در میفتی...شوهرت دوستت داره ولی بیشتر از اون به زندگی مشترکش با تو وابسته است. اوایل ازدواج به هر دلیلی...بحران ازدواج یا عدم شناخت یا هرچی یه شیطونی هایی کرده اما من کمتر مردی رو میشناسم که بعد از خطا و دیدن خشم همسرش خود به خود متحول بشه و ... سکوت و غم تو میتونه تأثیرگذار باشه اما خشم و بیقراریت هرگز. اکثر مردها وقتی یه خطایی میکنن و همسرشون مثل من و شما عکس العمل نشون میده بدترش میکنن که به خودشون ثابت کنن کاری نکردن و همه چی طبیعیه! یعنی به خاطر غرورشون تا جایی که توان دارن ظاهرشون رو حفظ میکنن اما از درون بیشتر از شما داغون میشه و خودشو سرزنش میکنه.

- - - Updated - - -

اول از همه باید بپذیری تو از اون قوی تری و این تویی که باید جو خونه و زندگیت رو آروم کنی. اگه 100 سال هم بگذره همینه که هست. ولی نگران نباش ابدی نیست به محض اینکه آرامش برقرار شد و شوهرت به عشقت اعتماد کرد دیگه اون کنترل اوضاع رو دست میگیره...چند سال به سختی و تنهایی تلاش میکنی و حتی شاید مجبور باشی از خیلی از خواسته های به جات بگذری اما به بعدش میرزه. این یه معامله است تو نه کوچیک میشی نه حقیر نه ...حتی اگه ظاهر قضیه این باشه و 4 نفر هم بگن فلانی انگار اسیر شوهرشه! مهم خودتی که میدونی داری برای چه هدفی تلاش میکنی. بعد از پذیرش اینکه اول ازدواج سنگینی بار عاطفی رو دوش توئه باید باید باید آرامش خودتو حفظ کنی. به هییچی اجازه نده به همت بریزه نه افکار منفی نه حرف های منفی نه اعمال منفی... آرامش مسریه...به شوهرت سرایت میکنه. بهش نشون بده کارهای غلط اون غمگینت میکنه چون تو "دوستش داری" و "نگرانشی" نه اینکه نشون بدی کارهای منفی اون تو رو به هم میریزه ... آبروی تو رو میبره... اعصابت رو خورد میکنه... از زندگی سیرت میکنه...اما همه اینا مستلزم اینه که از صمیم قلب دوستش داشته باشی و خطاهاش رو بخشیده باشی... تا وقتی این اتفاق در درون تو نیفته تلاشت بی فایده است. واسه همینه که میگم اول رو خودت کار کن. میدونم الان سخته که اونجوری دوستش داشته باشی....من خودم 4 ماه ندیدمش و کلی مشاوره رفتم و فکر کردم تا به اینجا رسیدم. اما شرایط شما اندازه ما حاد نیست که بذاری بری.
آروم باش و سعی کن دوستش داشته باشی...از محبت کردن شروع کن... کلامی، فیزیکی...بهش نزدیک باش به خودش احساسش افکارش... اگه یه نکته مثبت تو رفتارش دیدی بزرگش کن. تو این شرایطی که حسابی کارای بدبد کرده هیچی به اندازه دیدن رضایت تو و دلخوشی تو براش شیرین نیست و موتورش رو روشن نمیکنه. اولین قدم و سخت ترین قدم و بزرگترین قدم واسه حل مشکلتون همینه. اینکه آروم باشی...محبت کنی...هواشو داشته باشی...تأییدش کنی...و هرگز کارهای بدش رو به روش نیاری...یادت نره از ته دل! باور کن که همسرت دوستت داره...دوستش داری...و به هم نیاز دارین. رو این موضوع خیلی کار کن اگه شده چندین ماه... بعد ها به این نتیجه میرسی که اولین قدم نبوده .. همین یک قدم بوده! همه چی بعدش خود به خود درست میشه.

[*گل یخ*]

ممنون از محبت و حوصله ای که به خرج دادی ...
از همین الان شروع میکنم ...