به توصیه شما دوستان تو یه فضای آروم موضوع رو مطرح کردم در حالی که بچه خواب بود شام خورده بودیم و کلا مانعی واسه صحبت وجود نداشت از این شروع کردم که چرا ما زیاد توزندگی شاد نیستیم و رسوندمش به مسئله رابطه و نتیجه ش یه خنده ی تمسخر آمیز بود که تا مغز استخونم رو سوزوند!!بهم خندید !!! من رو سطحی و احساسی میدونه!؟ ولی اگه موضوع برعکس بود هر آدم عاقلی بهش حق می داد که...به نیشخندش که فکر می کنم از خودم بی زار میشم ترجیح میدم تو خیال خودم دست به گناه بزنم اما واسه طبیعی ترین نیاز و البته حقم، تحقیر نشم ! از همه ی شما دوستان هم ممنون این تاپیک نتیجه ش رو گرفت و می تونه قفل بشه