پسر می خواستم ولی بچم دختره .

[فکور]

از خوندن این مطالب واقعا دلم گرفت یه لحظه خودتون رو جای اون بچه بزارین اگه به یک دهم احساسات شما پی ببره چقدر تو ذوقش می خوره. امیدوارم رفتارهای آینده تون اعتمادبه نفس بچه و بالطبع آینده اش رو خراب نکنه. از یکی از دوستان دانشگاهمون شنیدم در جوارشون همسایه ای داشتن که سالها از خدا پسر می خاستن. بعد از چندبار زایمان خدا باز بهشون دختر می ده. اما انقدر در نگهداری این بچه کوتاهی می کنن که بچه فوت می کنه!!!. بعد از اون خدا پسری بهشون می ده که به قول دختر این خانواده سالهاس پدرم روش نمیشه بچه رو به فامیل نشون بده. از اینکه خدا به شما اجازه داده نعمت پدر و مادر شدن رو بچشید شکرگزار باشید. شاید اون بچه شما باشه اما در اصل امانت خداست در دست شما. اون یک انسان نه یه آرزوی محقق نشده شما. من که دوست نداشتم همچین خانواذه ای می داشتم. متاسفم که این حرف رو می زنم. :mad: ولی کاش اون بچه هم در انتخاب پدر و مادر حق داشت اینجوری قطعا شما رو انتخاب نمی کرد و می رفت سراغ شایسته تر از شما. پس هر وقت خواستی غصه بخوری که بچت پسر نشد غصه اونم بخور که چرا پدر و مادر بهتری نصیبش نشده. در ضمن شما 9 ماه مادری اگه مادر طرفدار آدم نباشه پس قرار کی باشه. به خاطر خودخواهی خودتون با یه فرشته معصوم یازی نکنید

چنار جان بحث جنسیت و دوست داشتنش نیست آدم وقتی به وجود یه بچه دل میبنده باهاش به تناسب جنسیت ارتباط برقرار میکنه اسم انتخاب میکنه لباس میبینه و ... وقتی یه دفعه میگن یه جنس دیگس انگار اونی که باهاش ارتباط برقرار کرده بودی فوت میکنه و شما به عزای اون بچه میشینی مثل یه مادر که بچش رو واقعا از دست داده باشه هر چند در واقع اون بچه وجود نداشته شاید بهتر باشه آدم از اول به جنسیت خاصی فکر نکنه یا سونوگرافی های محترم تا وقتی مطمئن نشدن نگن بچه فلان جنسیت رو داره ولی به عنوان کسی که دچار این احساس شده با صاحب تاپیک همدردی میکنم و مطمئن هستم این حس ایشون زود گذر هست نهایتا تا 1 ماه دیگه همه چیز به روال قبل برمیگرده و از شوک درمیان و فراموش میکنن