نه که نه! به نظر شما پدر و مادر نباید منطقی تر باشند؟

[نوروزیان.]

آقای فراررو من قبول می کنم که شما و خانم لیمور همدیگر را خوب ارزیابی کرده اید. شما اول باید شرایط زیر را داشته باشید تا خانواده استقلال شما را قبول کنند :
1- شغلی داشته باشی که بتوانی حداقل یک زندگی دانشجویی را اداره کنی.
2- در امور مربوط به خودت کاملا مستقل باشی. یعنی برای خودت هر نوع پس انداز را که صلاح می دانی داشته باشی . بتوانی بعضی کارهای خانه را که به مرد مربوط است به تنهایی انجام دهی مثلا بعضی تعمیرات ساده یا اقدامات ایمنی خانه و ... چیزهایی از این قبیل که هر مردی باید داشته باشد.
3- بتوانی بعضی اختلاف های خانوادگی را حل و فصل کنی. مثلا بتوانی اختلاف پدر و مادرت را با درایت متعادل کنی. یا بتوانی ارتباطی مناسب با اعضای فامیل و آشنایان داشته باشی که بر اساس شرایط هر کس باشد. مثلا بدانی با چه کسی کمتر و با چه کسی از فامیل بیشتر رفت و آمد کنی. کدام فامیل مورد اعتماد است و ...
4- وقتی مشکلی پیش می آید احساساتی و هیجانی نشوی و خونسرد باشی. متاسفانه الان این مشکل پیش آمده است.
همه اینها که گفتم باید در خانه پدری ات داشته باشی تا بتوانی مستقل تصمیم بگیری. قطع وابستگی فقط رفتن از خانه پدر و مادر نیست. بلکه از وقتی در خانه پدری ات به بلوغ می رسی باید مستقل باشی.
در پست بعدم چیزهای بیشتری را توضیح می دهم.