باید در مورد گذشته ام بگویم

[ahmadi``00]

نمی دونم این حرفای آخر رو از سر ناراحتی میگید ؟ اگر نه که مشکلاتتون خیلی جدیه
شما ناسلامتی دارید کارشناسی ارشد میخونید! یبار متن خودتونو بخونید ببینید واقعا" این نوشته شایسته ی شماست؟ یعنی واقعا" وجدانتون در این حده که با سابقه و افکاری که دارید برید یک دختر طفل معصوم رو اسیر کنید؟ یعنی شما که نسل جدید هستید با نسل قبل هیچ تفاوتی ندارید؟ هیچ حرف تازه ای ندارید؟ از این همه تجربه توی دانشگاه و جامعه این طوری نتیجه گرفتید؟ شما کار دیگه ای به جز قصابی و بقالی نمیشناسید؟

طفل معصوم رو اسیر کنم ! مگه من چه سابقه و افکاری دارم ؟

اگه کار با درآمد خوب مرتبط با رشتم گیر نیاوردم باید هر کاری که گیر آوردم یکنم دیگه

من اگه الآن بخوام با یک دختری که چهار پنج سال ازم کوچک تر باشه ازدواج کنم مشکلی ندارم که توی شهر خودم درس بخونه یا توی محیط غیر مختلط کار کنه . اما اگه بخوام ۵ یا ۶ ساله دیگه ازدواج کنم و تفاوت سنی خودم با همسرم ۱۰ سال باشه بش اجازه ی درس خوندن یا کار کردن نمی دم که نکنه چون من خیلی ازش سنم بیشتره بم خیانت کنه .

من خط قرمزم اینکه می خوام تا چند ماهه دیگه یک کسی رو داشته باشم . این خط قرمز منه . اگه با این وجود می تونم آدم خوبی باشم حاضرم به بقیه حرفاتون گوش کنم .

اما اگه حرف شما اینه که تا ۵ ساله دیگه تنها باشم و نه دوست دختر داشته باشم و نه ازدواج کنم و تازه توی ۳۰ سالگی بخوام به ازدواج فکر کنم ، من دوست ندارم اون طوری که شما می گید زندگی کنم .

خیالتون هم راحت باشه .شاید در حدود ۹۰ درصد جامعه تا ۳۰ سالگی یا دوست دارند یا ازدواج می کنند و بدبخت هم نمی شوند و منم یک از اون ها .

خب حالا تکلیف منو مشخص کنید . اگه همون حرفای قبلی رو می خواهید بزنید حرفاتون به درد من نمی خوره .

- - - Updated - - -

به نظرم وقتی می رم خواستگاری در مورد عقایدم حرف بزنم و کامل توضیح بدم
به نطرم اینکه در مورد گذشتم حرفی نزنم و از گذشته ی طرف هم چیزی نپرسم بهترین کاریه که می تونم بکنم .

اگر هم قبل از ازدواج یا بعد از اون در مورد گذشتم ازم پرسید صادقانه بش جواب می دم .
بعدشم یک جایی می رم خواستگاری که دخترشون تازه بخواد بره دانشگاه . تا اون می خواد چهار سال لیسانسش رو بگیره منم آمادگی ازدواج رو پیدا می کنم .
توی همین همدری مشاور ها می گفتند که بهتره اختلاف سنی بین ۴ تا ۶ سال باشه و این طوری اختلاف سنی من هم با همسرم ۵ سال می شه که بهترین سن ممکن هست .

بشم می گم که اجازه ی تحصیل در شهرمون و کار توی محیط غیر مختلط رو بش می دهم .

این طوری خوبه دیگه ؟

[اسکارلت]

طفل معصوم رو اسیر کنم ! مگه من چه سابقه و افکاری دارم ؟

اگه کار با درآمد خوب مرتبط با رشتم گیر نیاوردم باید هر کاری که گیر آوردم یکنم دیگه

من اگه الآن بخوام با یک دختری که چهار پنج سال ازم کوچک تر باشه ازدواج کنم مشکلی ندارم که توی شهر خودم درس بخونه یا توی محیط غیر مختلط کار کنه . اما اگه بخوام ۵ یا ۶ ساله دیگه ازدواج کنم و تفاوت سنی خودم با همسرم ۱۰ سال باشه بش اجازه ی درس خوندن یا کار کردن نمی دم که نکنه چون من خیلی ازش سنم بیشتره بم خیانت کنه .

من خط قرمزم اینکه می خوام تا چند ماهه دیگه یک کسی رو داشته باشم . این خط قرمز منه . اگه با این وجود می تونم آدم خوبی باشم حاضرم به بقیه حرفاتون گوش کنم .

اما اگه حرف شما اینه که تا ۵ ساله دیگه تنها باشم و نه دوست دختر داشته باشم و نه ازدواج کنم و تازه توی ۳۰ سالگی بخوام به ازدواج فکر کنم ، من دوست ندارم اون طوری که شما می گید زندگی کنم .

خیالتون هم راحت باشه .شاید در حدود ۹۰ درصد جامعه تا ۳۰ سالگی یا دوست دارند یا ازدواج می کنند و بدبخت هم نمی شوند و منم یک از اون ها .

خب حالا تکلیف منو مشخص کنید . اگه همون حرفای قبلی رو می خواهید بزنید حرفاتون به درد من نمی خوره .

- - - Updated - - -

به نظرم وقتی می رم خواستگاری در مورد عقایدم حرف بزنم و کامل توضیح بدم
به نطرم اینکه در مورد گذشتم حرفی نزنم و از گذشته ی طرف هم چیزی نپرسم بهترین کاریه که می تونم بکنم .

اگر هم قبل از ازدواج یا بعد از اون در مورد گذشتم ازم پرسید صادقانه بش جواب می دم .
بعدشم یک جایی می رم خواستگاری که دخترشون تازه بخواد بره دانشگاه . تا اون می خواد چهار سال لیسانسش رو بگیره منم آمادگی ازدواج رو پیدا می کنم .
توی همین همدری مشاور ها می گفتند که بهتره اختلاف سنی بین ۴ تا ۶ سال باشه و این طوری اختلاف سنی من هم با همسرم ۵ سال می شه که بهترین سن ممکن هست .

بشم می گم که اجازه ی تحصیل در شهرمون و کار توی محیط غیر مختلط رو بش می دهم .

این طوری خوبه دیگه ؟

شما خودتون واسه زندگیتون تصمیم میگیرید. قطعا" مدیران همدردی بهتر کمکتون خواهند کرد.
منظورم از سابقه , همون افکار شماست, افکار شما در مورد خودتون سنتی نیست(یعنی با دخترا دوست شدید), اما دارید به یک ازدواج و ارتباط کاملا" سنتی فکر میکنید.
اگر دختری چشم و گوش بسته پیدا کنید که براش اینطور جا افتاده باشه که هر چی شوهرش میگه باید همون باشه, مشکلی از طرف همسرتون( در مورد این موضوع) نخواهید داشت.
کسی هم صرفا" بخاطر دوست داشتن یا ازدواج کردن بدبخت نمیشه. این معیار ها و رفتارماست که سرنوشت رابطه رو مشخص میکنه(چشم بسته دارم غیب میگم!)
اما اگر حاضرید قبول کنید که همین شرایطی که شما برای همسرتون میگذارید رو همسرتون برای شما بگذاره(کار توی محیط غیر مختلط و تحصیل توی شهر خاص) دیگه حرفی نیست.
من دارم نظر شخصی خودم رو میگم: واقعا" فکر میکنید ما آدما اختیار اینو داریم که در مورد حق طبیعی شخص دیگه ای نظر بدیم؟ (حق تحصیل و کار و ...)