چرا اصلا خواستگار ندارم ؟

[anisa]

عزیزم من حال شمارو میفهمم.
میبینی که خیلی ها مثل شمان.
دختری که تا این سن و سال خیلی از نیازهای جسمی و عاطفیش رفع نشده طبیعیه که چنین حسی داشته باشه.

شما فقط یه کار از دستت بر میاد اینکه خودتو بیشتر نشون بدی و اعتماد به نفستو بالاتر ببری ... در واقع خودتو بیشتر دوست داشته باشی

ولی یه سوالایی واسم پیش اومده
شما که میگی کلی لباس خریدی گذاشتی واسه اینده ایا فک میکنی مهارت لازم واسه ازدواجو داری ؟
معیاراتو بررسی کردی ؟
یا اینکه هر کی بیاد خواستگاریت فقط برای اینکه ازدواج کنی قبول میکنی ؟
مثلا میگی مدام منتظر خواستگاری اون اقا هستی در صورتی که به نظر نمیاد چنین قصدی داشته باشه .
مثلا فکر کردی چقدر از نظر شخصیتی بهم میاین یا نه؟( بر فرض هم که بیاد خواستگاریت )
یا اینکه نه چشم بسته قبول میکنی ؟
به نظر من صرف خواستگار داشتن یا نداشتن اصلا اهمیتی نداره مهم اینه که همون یه بارشم کی بیاد خواستگاریت .
خیلی ها دوس دارن زندگی تشکیل بدن اما نمیتونن .
به این چیزا فکر کردی؟

[فرشته اردیبهشت]

راستش برای اروم کردنت میتونم کلی حرف اینجا بنویسم شعر عرفانی و منطقی و فلسفی و روانشناسی ولی من نمینویسم

بحث اینه که نمیشه با طبیعت وجود جنگید اگه بجنگی احتمالا میمیره یا روح خودت میمیره هردوش یکیه
توکه نمیخایی بیقرار نباشی اگه احساس نیاز نکنی اون موقه غیر عادی هستی

راستش من مدتی قبل از عید خیلی بی احساس و بی نیاز شده بودم و سرم به دنیی و عقبی فرو نمی امد هیچ نیازی هم درون خودم حس نمیکردم یعنی همون حالت خاموشی
خیلی راحت بودم مثل یه رباط زندگی میکردم تا اینکه عید رفتم حرم امام رضا اونجا نمیدونم چی شد که همه احساساتم بیدار شد مثل این که قراره بسوزیم
همه امیال عاطفیم با همون حالت سرکششون بلند شدند درسته که وجودشون سخته تحملش سخته اما نبودش هم یعنی مردگی یعنی رباط یعنی از دست دادن لطافت

منظورم اینه که همه میفهمن چی میگی ...من دقیقا حستو دارم
ولی فقط کنترلش میکنم سعی نمیکنم احساسات لطیف دخترونم رو بکشم باهاش مدارا میکنم به حرفش گوش میدم (ولی اگه بخام میتونم از بین ببرمشون حیفم میاد)
گاهی ساعت ها گریه میکنه زاری میکنه
یه مدت کشتمش نابودش کردم ولی خیلی بی روح بودم اونم بد بود ...

نوپو جان مگه مجرد بودن (منظورم همسر خوب نداشتن نه هر همسری نه یه هر قیمتی ) چیزی از جنگ ایران و عراق کم داره ؟ مگه اینم جنگ با اصیل ترین امیالت نیست؟ جنگ درون که خیلی سختتره
صد رحمت به جنگ جهانی اول و دوم و احتمالا سوم ! صد رحمت به رقابت ایران و ارژانتین

اما این حس انقدر شدیده که به هرچی تبدیلش کنی یه نبوغ عالی میده بیرون
حالا تو درس تو کار بماند

میدونم دنبال راهکار نیستی الان پس فقط حرف دلی نوشتم برات

[meinoush]

راهکارش که مشخصه. یه مدت صبر می کنیم به شیوه ی ایرانیمون ازدواج کنیم اگه نشد میریم به شیوه ی غربی و اروپایی زیست می کنیم :) البته اگه کسی رو پیدا کنیم که بتونیم دوسش داشته باشیم. اونم یه ادم با دل داغونه با گذشته ی جورواجور. سن که میره بالا تجربیات تلخ هم زیادتره :)

[veis]

سلام بازهم . واقعا از همگی ممنونم. این تاپیک چقدر پر شده از حرفهای صادقانه . خیلی خوشحالم که یکرنگی توش موج می زنه . کسی دروغ نمیگه . همه دارن نیاز طبیعیشون رو میگن ، بدون اینکه خجالت بکشن. واقعا بابت اینکه همچین جایی رو دارم ، خوشحالم .

معیاراتو بررسی کردی ؟
یا اینکه هر کی بیاد خواستگاریت فقط برای اینکه ازدواج کنی قبول میکنی ؟
مثلا میگی مدام منتظر خواستگاری اون اقا هستی در صورتی که به نظر نمیاد چنین قصدی داشته باشه .
مثلا فکر کردی چقدر از نظر شخصیتی بهم میاین یا نه؟( بر فرض هم که بیاد خواستگاریت )
یا اینکه نه چشم بسته قبول میکنی ؟
به نظر من صرف خواستگار داشتن یا نداشتن اصلا اهمیتی نداره مهم اینه که همون یه بارشم کی بیاد خواستگاریت .
خیلی ها دوس دارن زندگی تشکیل بدن اما نمیتونن .
به این چیزا فکر کردی؟

فکر می کنم مهارت ها رو داشته باشم. البته هر آدمی صد نیست و من هم همچین توقعی ندارم. ولی خب وقتی از سن 18-19 منتظر ازدواج کردن هستم ، خب طبیعیه که خیلی مهارت ها رو بدست آورده باشم. یه سری هم که مسلما با توجه به برخورد فرد مقابلت کم کم بدستت میاد. هرچند الان خیلی کاملتر از اون سن هستم. ولی تقریبا صبوری و گذشت ، چیزی که قدیم ها نداشتم ، رو الان تا حد زیادی بدست آوردم. چیزی که می دونم تو زندگی خیلی لازمه .
من خیلی رو خودم کار کردم. کلا از نظر بقیه دختر عاقلی هستم. طوری که حتی خواهرای من با وجود اینکه سن شون از من بیشتره گاهی از من مشورت می گیرن و البته دوستام و ...
معیارهام رو هم می دونم. برام وضعیت مالی و ظاهر فرد مهم نیست خیلی . ظاهر در حدی که به دل بشینه و از نظر مالی هم بیشتر برام وجود یه شغل مطرحه. حالا دولتی یا خصوصی مهم نیست. مهم ثباتشه . اما چیزی که خیلی برام مهمه عاقل بودن ، پخته بودن و کلا خوب بودن اخلاق یه فرد هست. تو تاپیک های قبلیم از معیارام و از اینکه چرا تمایل به ازدواج با این آقا دارم گفتم.
در کل اهل چشم بسته انتخاب کردن نیستم. حتی در مورد این آقا هم ایرادهاشو می دونم و با وجود اینکه دوستش دارم چند باری در مورد ایرادهاش با مشاور حرف زدم که ببینم جدی هست این مشکلات یا نه .
در عین حال اگه خواستگار داشته باشم ، ترجیح میدم به خواستگارم فکر کنم تا اینکه منتظر تصمیم گیری این آقا بمونم.
در نهایت میخوام بگم به همه چی فکر کردم. وگرنه آدمی نیستم که بدون کسب مهارت وارد کاری بشم.

راستش من مدتی قبل از عید خیلی بی احساس و بی نیاز شده بودم و سرم به دنیی و عقبی فرو نمی امد هیچ نیازی هم درون خودم حس نمیکردم یعنی همون حالت خاموشی
خیلی راحت بودم مثل یه رباط زندگی میکردم

این حس رو تجربه کردم . دقیقا دو سه سال پیش قبل از اینکه این آقا وارد زندگیم بشه . چند ماهی تو این حالت بود. انگار تو خلاء زندگی می کردم. هیچ چیزی ، مطلقا هیچ چیزی نه خوشحالم می کرد نه ناراحت. اصلا حسی نداشتم. می تونم بگم فوق العاده بود. اگر می تونستم به اون حال برگردم عالی می شد. من واقعا از صمیم قلب دوست دارم برگردم به اون حالت. اون حالت شاید بهترین روزهای زندگی من بود. بی خیالی مطلق ، مهم نبودن هیچی ، استرس نداشتن ، غصه نخوردن ، ... دقیقا احساس می کردم سنگ هستم. حتی از تاریکی و بیرون خونه بودن تا ده شب هم منو نمی ترسوند.یعنی حتی حس ترسیدن هم نداشتم. کاش میشد برگرده ...
دیروز که نوپو گفت معنادرمانی ! وقتی کلمه "درمانی" رو شنیدم اولش ناراحت شدم. گفتم برای یه حس طبیعی باید درمان بشم ؟! اما حالا نه معنا درمانی ، بلکه هرچیزی که این احساسات لعنتی رو از بین ببره قبول دارم.

راهکارش که مشخصه. یه مدت صبر می کنیم به شیوه ی ایرانیمون ازدواج کنیم اگه نشد میریم به شیوه ی غربی و اروپایی زیست می کنیم :) البته اگه کسی رو پیدا کنیم که بتونیم دوسش داشته باشیم. اونم یه ادم با دل داغونه با گذشته ی جورواجور. سن که میره بالا تجربیات تلخ هم زیادتره :)

مینوش من واقعا حرفات رو دوس دارم. دقیقا همین طوره که میگی. و البته این قسمت حرفت رو هم خیلی قبول دارم " پسرا که سنشون کم باشه بدجنسی هنوز بلد نیستن. خوبن. مثل جوون بودنای خودمون. باهاشون می شد کنار اومد. اما الان همون پسرا خیلی هاشون دیگه ازدواج کردن. بزرگتر شدن. یه سری هاشون رفتن از ایران. یه عده اشون که ازدواج نکردن خوب لابد یه دلیلی داشته دیگه. مثل من. تازه بین همونام ادم بخواد باهاشون دوست شه دیگه بچه نیستن که. مثل خود ما. توقعاتشون با توقعات یه پسر جوون خیلی متفاوته."
در نهایت از همگی ممنونم. حرفاتون واقعا برام مهمه و باعث آرامشمه .

[anisa]

خوبه که دختر عاقلی هستی
واقعا از 18 19 سالگی منتظر کیس ازدواجی؟...

در هر صورت خودتم میدونی به طور منطقی راهکاری وجود نداره جز صبر و تحمل
حالا که سرت خلوت تره کلاسای فوق برنامه برو ... زبان ... ورزش ... شنا ... کتاب بخون ... فیلم ببین نمیدونم هر کاری که دوست داری
روحیتو عوض کن به خودت عشق بورز

میدونم تجربه دیگران واسه کس دیگه تجربه نمیشه ولی حتی اگر ازدواجم کنی باید عشق و محبتو تو خودت جستجو کنی...

متاسفانه الان وضعیتی شده که با چند سال پیش متفاوته از خود گذشتگی جوونا خیلی کم شده ... توقعات خیلی بالا رفته .. پسرا هم میترسن از شروع زندگی و اعتماد کردن ... در کل پایبندی کمتر شده

نباید زیاد فکرتو رو این موضوع متمرکز کنی.
امیدوارم هر چی به صلاحته اتفاق بیافته ... فرصت هست.

[Assertive Boy]

راهکارش که مشخصه. یه مدت صبر می کنیم به شیوه ی ایرانیمون ازدواج کنیم اگه نشد میریم به شیوه ی غربی و اروپایی زیست می کنیم :) البته اگه کسی رو پیدا کنیم که بتونیم دوسش داشته باشیم. اونم یه ادم با دل داغونه با گذشته ی جورواجور. سن که میره بالا تجربیات تلخ هم زیادتره :)

مینوش:


بهتر نیست بین صفر و یک زندگی ایرانی و غربی و اروپایی، حد وسطی رو پیدا کنین؟

بعدشم شما که نتونستی توی روش خیلی امن سنتی فرد مناسبی رو پیدا کنی، چه طور می خوای توی روش جنگل گونه غربی و بین این همه آدم به قول خودت دل داغون با گذشته جورواجو باهات برخوردی بهتر از فاحشه انجام بشه؟

سیستمی که در ایران پیدا میشه منظورم هست، نه خود غرب


ویس و مینوش:

وقتی که تصمیم می گیری جور خاصی رفتار یا زندگی کنی، باید تبعاتش رو بپذیری، اگر می خوای دوست پسر داشته باشی، باید بپذیری تعهدی وجود نداره و هر لحظه ممکنه گزینه بهتری پیدا بشه، باید بپذیری طرف مقابلت هم حق داره دوست دختر داشته باشه و تو رو با تعداد زیادی تجربه قبلی مقایسه کنه، توی این جامعه، با این وضعیت، چرا باید بیاد با تو ازدواج کنه؟ چه چیز ارزشمندی برای عرضه داری؟

[meinoush]

Assertive Boy خیر. من چیزی برای ارائه کردن ندارم. مورد نفرت خود خانواده ام هم هستم. تنها هم می مونم. فقط منتظرم دوباره دلم یخ بزنه.
ضمنا تشکر از ارائه ی لغت فاحشه به بنده. البته جهت اطلاع شما فاحشه بودن هم سن و سالی داره از یه سنی به بعد نمی شه بود. فکر می کنم تا حدی دیگه از من گذشته.
سوال بزرگ و بی جوابیه. من چه چیزی برای عرضه کردن دارم؟ واقعا چیزی به نظر نمیاد. و البته یه پسر چه چیزی برای عرضه کردن داره که یه دختر بخواد باهاش ازدواج کنه؟؟

- - - Updated - - -

مینوش:


بهتر نیست بین صفر و یک زندگی ایرانی و غربی و اروپایی، حد وسطی رو پیدا کنین؟

بعدشم شما که نتونستی توی روش خیلی امن سنتی فرد مناسبی رو پیدا کنی، چه طور می خوای توی روش جنگل گونه غربی و بین این همه آدم به قول خودت دل داغون با گذشته جورواجو باهات برخوردی بهتر از فاحشه انجام بشه؟

سیستمی که در ایران پیدا میشه منظورم هست، نه خود غرب


ویس و مینوش:

وقتی که تصمیم می گیری جور خاصی رفتار یا زندگی کنی، باید تبعاتش رو بپذیری، اگر می خوای دوست پسر داشته باشی، باید بپذیری تعهدی وجود نداره و هر لحظه ممکنه گزینه بهتری پیدا بشه، باید بپذیری طرف مقابلت هم حق داره دوست دختر داشته باشه و تو رو با تعداد زیادی تجربه قبلی مقایسه کنه، توی این جامعه، با این وضعیت، چرا باید بیاد با تو ازدواج کنه؟ چه چیز ارزشمندی برای عرضه داری؟

اینم نقل قولتون که نذاشته بودم

[Assertive Boy]

برداشتتون از نوشته من اشتباه هست، نوشتم برخوردی بهتری با شما نخواهد شد.

به جای اعمال تغییر با این شدت در خواست ها و استانداردهاتون، به مرور و با شدت کمتر این تغییر رو انجام بدین.

[deljoo_deltang]

سلام به همه دوستان
از
مساله اصلا حرفهای اونا نیست. مساله اینه که من با تمام وجود دوست دارم زن باشم ، مادر باشم ، همسر باشم. مساله اینه که با تمام وجود دوست دارم به مردی محبت کنم و از مردی محبت ببینم. دوس دارم بچه ای از جنس خودم رو توو بغلم بگیرم. بزرگش کنم. محبت کنم بهش. مساله اینه دوس دارم کارهای ساده ای کنم. یه چایی وقتی بدم وقتی همسرم خسته از سرکار میاد ، یه خسته نباشید ، یه شب بخیر شیرین ، دوس دارم از غذاهایی که بلدم برای همسرم درست کنم ، موضوع اینجاست که من حتی کلی لباس خریدم. لباس هایی که پوشیدنشون تو خونه پدرم درست نیست. چون پدر و برادرم خونه هستن. مساله اینه که دوس دارم ازم تعریف بشه . دوس دارم کسی دوستم داشته باشه .

اول برات ارزو می کنم یک همسر مناسب پیدا کنی و ازدواج کنی ولی قبلش قدر خودت رو بدونی و بتونی راهی که بهت ارامش میده، جایی که قراره بهت محبت واقعی بشه، اونی که محبتت رو می بینه ، اون که مراقبت از جسم و روحت، تو رو به اون نزدیک می کنه، اون که دوست داره پرواز یک دختر جوون رو ببینه رو پیدا کنی.

وقتی نوشته های قرمزت رو خوندم یاد خودم افتادم و چقدر خندیدم (البته به خودم نه شما) . آخه منم یک زمانی اینکار ها رو می کردم. ولی راستش رو بخواهی بعد از 8 سال ازدواج جرات استفاده از اون لباس ها رو پیدا نکردم. می دونی منظورم چیه؟ اون تصوری که از ازدواج داشتم اونی نبود که در واقعیت باهاش روبرو شدم.

شاید الان بگی این خودش ازدواج کرده و داره شعار میده، ولی من الان از ارزوی شما عبور کردم و می دونم که ما تنها به دنیا میایم، تنها هم از این دنیا میریم. ممکنه همسفرهایی هم توی این دنیا داشته باشیم، با یعضی خوش باشیم، بعضی به نیازهای ما توجه کنند و بعضی هم نه اما اصل این همسفرها برای اینه که ما خودمون رو بهتر بشناسیم و بتونیم با همسفری با اونها خودمون راه این دنیا رو بپیماییم. اگر تونستیم یک همسفر خوب (مثل یک همسر مناسب) داشته باشیم که خوب اگرم نشد خودمون به تنهایی می تونیم راه رو بپیماییم،

دوست داری بچه ای از خودت رو در اغوش بگیری پس اول خودت رو دوست داشته باش و در اغوش بگیر. همیشه کودک های زیادی هستند که می تونند محبت شما رو در اغوش شما پیدا کنند حتی اگر از جنس خودت نباشن.

[anisa]

با نظر دلجو موافقم .
منم مثل شما فکر میکردم .
ولی تجربه سه ماه نامزدی باور کن زندگی و طرز تفکر من رو ازین رو به اون رو کرد.
منم دوس دارم اون زندگی که شما دوس داری رو داشته باشم. از تنهایی دربیام .همدم داشته باشم.
اما نگاهم به ازدواج تغییر کرده و از حالت سطحی در اومده.