کامران جان پست کیت کت یه تذکر به جا به من بود. حالا شاید مخاطب دیگری هم داشت، اما به هرحال قبل از پست من به این اندازه نیاز به نوشتن رو احساس نکرده بود.
البته من هم نمیخواستم بحث عقلی و فلسفی و اینا کنم. این خودِ منه که اینجوریه. برای من "خدا" و "انسان" و "زندگی" شدیدا هم پوشانی دارن. اما بهتره موقع حرف زدن یه حدی بینشون قائل بشم که مسائل رو برای دیگران پیچیده نکنم.
یه چیزی هم که دیروز بهش فکر کردم اینه که استفاده کردن من از جملات قرآن یه کار اشتباهه. چون حتی اگه حواسم رو حسابی جمع کنم و کلمات حساس رو ترجمه نکنم و تعبیر نکنم، و خلاصه موفق بشم از قشون کشی لشکر اسلام پیشگیری کنم، بازم اثری که روی مخاطبم میذارم در کنترلم نیست. چون این چیزیکه من ازش بعنوان یک ابزار (برای بیان فصیح چیزیکه در ذهنمه) استفاده می کنم، برای یه مسلمان مقدسه. و هر جمله ایش یه سری احساسات مثبت و منفی رو همراه خودش داره.
بنابراین به این نتیجه رسیدم که غیر از موارد استثنایی، بهتره دیگه اینکارو نکنم. و به جاش یکم بیشتر فسفر بسوزونم و خودم ذهنیاتم رو به کلمه تبدیل کنم.
خلاصه که ساری. نمیخواستم تاپیک تغییر مسیر بده. یا به هر شکلی مسئله ای رو ایجاد کنم.
وقتی پست کیت کت رو دیدم، خوشحال شدم که بهم تذکر داد و جو تاپیک رو به شکلی که درست می دونست عوض کرد. فکر نمی کردم شما ازش چنین برداشت هایی رو داشته باشی.
متاسفم که باعث ناراحتیت شدم.
فراموشش کن پلیز.
علاقه مندی ها (Bookmarks)