چگونه شوهرم را به خانه برگردانم؟

[sara128685]

سارا خانوم سلام. امیدوارم که حالتون خوب باشه.
خیلی نا آروم هستید و عجله میکنید! باور کنید با این حالتون هر کاری که انجام بدید اوضاع رو اگه بدتر نکنه حداقل تأثیری روی روند بهبودی اوضاع نداره!
پس سعی کنید آروم باشید و بیقراری رو بزارید کنار! من خودمم از شما بدتر بودم! وقتی که اینجوری هستی فکر آدم توان تجزیه و تحلیل اوضاع رو نداره و همین باعث میشه که نتونه دستور درست و منطقی صادر کنه! ولی وقتی آروم باشی کنترل اوضاع دستت میاد و با مقداری مطالعه تا حدودی خودت میتونی نسبت به شرایطی که توش هستی و با شناختی که از خودتون و همسرتون دارید، تصمیم تقریباً درستی بگیری و حداقلش اینه که کاری انجام ندی که اوضاع رو بدتر بکنه!
پس سعی کنید آرامش داشته باشید تا بتونید به اوضاع مسلط بشید! سخته !!! ولی باور کنید وقتی بهش رسیدید تازه متوجه میشیدچقدر بدرد میخوره!

نقطه ضعف نشون ندید!!! صبر! صبر! صبر!!!! عجله نکنید ! نترسید، همسرتون هیچ جا نمیره و دوباره برمیگرده! شما فعلا فقط مقالات تالار رو بخونید و تمرین کنید! تا یاد بگیرید با اطرافیانتون بهتر و درستتر رفتار کنید!!!
رفتار جرأتمندانه!
صبر!
آرامش!
مهارتهای ارتباطی!
تفاوتهای زن و مرد ( این تاپیک خیلی خوبه بنظر من http://www.hamdardi.net/thread897-4.html )
و خیلی چیز های دیگه! هر مطلبی رو چند بار بخونید تا نکاتش رو درک کنید و یادتون بمونه!
من واقعاً اینو تجربه کردم! زیاد به حرف واسطه ها توجه نکنید!!!!
به درخواست طلاق فکر نکنید! صبر کنید تا خودش بیاد سمتتون! ولی وقتی برگشت محکم باشید و زود دلتون نلرزه! خواسته هاتون و با قاطعیت بیان کنید! براش شرط بذارید!!!! .
اول خودتون و دوست داشته باشید ( البته نه خودخواهانه! برای خودتون ارزش قائل بشید)
انقد چیکار کنم؟ چیکار کنم؟ نکنید !!!!
دلش براتون تنگ شده ولی چون نتونسته طبق معمول این چند وقته، خواسته هاش و از طریق شما تأمین کنه بهش زور اومده و اون حرف و زده! به این حرفا زیاد توجه نکنید! توی دعوا که حلوا خیرات نمیدن!!!!

حس میکتم دیگ دوستش ندارم دیگ دلم براش تنگ نمیشه هیچ حسی نسبت بهش ندارم از اون خونه متنفرم دیگ حاضر نیستم برم تو اون خونه زندگی کنم دلم نمیخاد حالشا بدونم بمن چه ک حالش بده یا خوب بمن چه.........میخام دیگ فقط به خودم و خاسته هام ک به خاطر اون قیدشونا زده بودم فکر کنم ارزش نداشت.....من الان می بایست استاد دانشگاه میبودم نه یه بیکار توخونه......الان دارم تمام تلاشما میکنم ک کار پیدا کنم و استاد دانشگاه بشم ارزویی ک به خاطرش شبانه روز درس خوندم و تلاش کردم میخام برم کلاس هایی ک دوست دارم خیاطی.شنا.کوهنوردی. من کوه رفتنا دوست دارم ولی الان ده ساله کوه نرفتم چون ایشون نمیومد.تنها جایی ک باایشون میرفتم خونه مامانش بود سالی یه بار مهمونی خانوادگی هم با التماس میومد. خسته شدم .میرفتیم خونه مامان بزرگش همه پسرداییاش با خانوماشون جفت به جفت کنار هم مینشستند ایشون پنج دیقه مینشت و میگفت من میخام برم بیرون و میرفت و تنها کنار مادربزرگش مینشستم و بعد با مامان شوهرم برمیگشتم اعصابم میریخت بهم ک کاش نرفته بودم خونه مامان بزرگش حس میکردم چقدر جلو همه حقیر میشدم.
کم کم حرصی و عصبی و استرسی شدم
وقتی مدام از توجیب و کیفش حشیش پیدا میکردم متادون ترامادول پیدا میکردم روانی میشدم باید چیکار میکردم ؟؟
اولش هیچی نمیگفتم بعد غیرمستقیم درباره مضرات مواد و حشیش میگفتم و حتی از خواهر وبرادرش کمک خاستم فایده نداشت ادمهای بی خیالی بودن به باباش و مامانش گفتم فایده نداشت دیگ این اخریا علنن تو روش میگفتم و انکار میکرد و دعوامون شدید میشد و منم کنترلما از دست میدادم
ای خدا......من مقصرم؟؟؟؟؟