سلام .روابط خانوادگی با وجودی که هرکسی حق وحقوقی داره اما مبناش بر صمیمیته...الان شرط گذاشتی که حتما پدرومادرش ازت معذرت خواهی کنن.مادرش حلالیت خواسته که گفتی به خاطر پسرش اگه خواست بیاد وگرنه حرمتی نمونده...حالا دوربین قضاوت رو صدوهشتاد درجه بچرخون وفکر کن عروس خانواده خودتون بعد از بحث های زیادی که شده این شروط رو برای پدرومادرت بذاره ونقش تو هم خواهرشوهر باشه.چه حسی بهت دست میده؟
من احساست رو ازکار پدرش که بدون اطلاع وبرنامه تالار گرفته درک میکنم .ولی به هر حال گذشته .تو هم حق داشتی احساس وناراحتی خودت رو از این اتفاقات بگی.که گفتی....اما کش دادن ونبش قبر گذشته دردی رو درمان نمیکنه....متاسفانه بسیاری از ما طوری تربیت شدیم که فکر میکنیم باید یک خط مشی ثابت رو پیش بگیریم یا همه چیز خوبه ودیگران باید احترام ما رو همیشه حفظ کنن وما هم متقابلا همینطور یا باید به اونا بفهمونیم ما قابل احترام هستیم وبا دوری خودمون رو از آسیبهاشون محفوظ کنیم...اما واقعیت اینه که این دو رویه یعنی عدم انعطاف.شاید در روابط با غریبه ها یا بعضی محیطهای کاری جواب بده ولی در روابط خانوادگی وکسانی که اونا رو زیاد از نزدیک مییینم ادامه دادنش ،باعث ایجاد مشکلات میشه.منش در زندگی خودش یه هنرمندی ولطافت وپیچیدگی خاص خودشو داره.منظورم اینه بهتره شیوه برخورد طوری باشه که هم ارتباط داشته باشی وهم اگه رفتار نادرستی دیدی که تحملش برات سخت بود وباعث رنجش وبه فکر فرو رفتن وانفعالهای متعدد میشه،بهتره درعین ارتباط به خود اون فرد محترمانه بگی.حالا اگه قبل از گفتن چشم پوشی وگذشت مشکل رو حل میکنه که چه بهتر.
ولی من اینطور برداشت کردم که شما اگر به نتیجه رسیدید جایی یکی باید اعتراض کنه پس حتما باید ارتباطها هم بعدش تا مدتی نسبتا طولانی قطع بشه.
علاقه مندی ها (Bookmarks)