سلام
اميدوارم مشكل تون حل بشه، موضوع شما يه خورده واسه من جالب هستش، شما گفتيد كه 11 سال كه با هم عقديد، يعني از 15 سالگي؟ در مورد شرايط اشنايي و ازدواج تون نگفتيد، دوران بسيار طولاني و البته به نظرم غير ضروري رو طي كرديد، مشكل شما چيزي نيست كه ما كه خودمون هم توي مشكلاتمون مونديم راهنماييتون كنيم، البته من چند توصيه دارم اميدوارم به دردتون بخوره.
در زندگي دوست داشتن و دوست بودن و رعايت احترام بر همه چيز مقدم هستش، چون گذشت مياره، فداكاري مياره، محبت مياره و در نهايت آرامش و احساس خوب بودن و به تعبيري ديگر خوشبختي، اگر هر ادمي اين چيزا تو زندگي ش نباشه ديگه معنايي نداره اون زندگي، چون تعهد وجود نداره، ادمها در زندگي مشترك نسبت به هم متعهدند، پس دوست عزيز بهتره با خودتون روراست باشيد، مگه نميخوايد زندگي شادي داشته باشيد، اگر نميتونيد با اين ادم يه همچين زندگي داشته باشيد بيخيالش بشيد، شرايط سني تون هم خوبه و فرصت زندگي دوباره داريد، پس اول با خودتون تعيين تكليف و بعد با آقاي دكتر، ضمنا زندگي زير يه سقف به مراتب پيچيده تر و سخت تر از شرايط فعلي هستش.
موفق باشيد.