بهانه برای رد کردن خواستگار

[sara 65]

سلام.
شاید من زیادی شهودی باشم اما نظر شخصیم اینه که وقتی از کسی خوشمون بیاد با همان نگاه اولی میپسندیمش. پس اگر دیدار این آقا باعث نشده بهش تمایلی پیدا کنید و برعکس دنبال بهانه‌ای برای رد کردن هستید؛ خوش نیومدن شما می‌تونه یک دلیل کاملا موجه و نه بهانه الکی؛ برای جواب منفی باشه.

اما منطق میگه فرصت دومی هم بدید. این‌بار سر بسته و بدون اشاره به خودتون در مورد روابط مختلف صحبت کنید تا میزان تطابقتون با خواسته‌های هم رو بسنجید.

می‌تونید قبل از ملاقات دوم، گفت و گویی با خودتون داشته باشید و ببینید:
هنوز منتظر برگشت دوستتون هستید؟
چند درصد احتمال وقوع این عمر وجود داره؟
آیا این میزان ارزش ریسکِ انتظار طولانی رو داره؟
چند درصد احتمال داره خواستگار دیگه‌ای با این شرایط داشته باشید؟
اگر ایشون در شرایط دیگه‌ای از شما خواستگاری می‌کرد؛ چطور رفتار می‌کردید؟

مهستی عزیز
راستش وقتی صحبتمون تموم شد من گفتم که خیلی ازش خوشم نیومد و یک سری دلایل هم آووردم اما کسی جدی نگرفت :))

من دیشب به سوالات فکر کردم و باید بگم احتمال برگشت رو خیلی کم و در حد یک معجزه میدونم. مگر اینکه چند سال دیگه (حداقل دو سال) صبر کنم.
شاید ارزش داشته باشه آدم برای کسی که از نظر اخلاقی مورد تاییدشه صبر کنه تا بقیه ی شرایطش هم درست شه ، اما متاسفانه من در توان خودم نمیبینم دو سال دیگه صبر کنم! نهایت همون 6 ماه مهلتی بود که بهش دادم که تقریبا داره تموم میشه و هنوز اتفاق خاصی نیفتاده....

احتمال اینکه خواستگار با این شرایط داشته باشم خیلی کمه، اونم به این شکل رسمی و سنتی. اغلب به خودم پیشنهاد میدن برای آشنایی که معمولا جدی نمیگیرم و رد میکنم.
نمیدونم منظورت از شرایط دیگه چیه ولی خب اگه درگیری های ذهنی الانم رو نداشتم مثل هر خواستگار دیگه معیارهایی که برام مهمه رو بررسی میکردم.

اینکه فرصت بیشتری برای آشنایی بدم صد در صد خیلی منطقی تره ولی خب همونطور که گفتم نمیخوام فریبش بدم مگه اینکه بفهمم منعطف تره و با یک سری مسائل کنار میاد


آقای کامران
ازتون تشکر میکنم بخاطر پاسخ مفصلی که برای من نوشتین
تقریبا خیلیهاش رو قبول دارم و شاید بعضی جاها از نوشته ی من واقعا شعاری باشه. حداقل میدونم که سعی خودم رو میکنم و مثل هر دختری اگه محبت ببینم سریع جذب میشم. اما همونطور که گفتین احتمال مقایسه زیاده...
یک چیز دیگه اینکه آقایی که باهاش دوست بودم دوست هایی داشته که بعد از 6 یا 7 سال دوستی ازدواج کردند. حتی تو خانواده ی خودش هم دوستی طولانی و بعد ازدواج خیلی رایج بوده. یعنی یک نفرو که از همه نظر قبول داشتن برای ازدواج انتخاب میکردند و کاملا هم متعهد بودن تا شرایط ازدواج درست شه. برای همین من تو اینکه هدفش ازدواج بوده شک ندارم ولی خب مثل خودش تحمل نداشتم 6-7 سال صبر کنم تا شرایطش درست شه! امیدوار بودم که زودتر درست شه ولی اون خیلی خونسرد و با آرامش کارهاشو پیش میبرد.

الان سوال مهمی که ازتون دارم اینه که اگه حقایقی که اینجا بهتون گفتم و نمیدونستین و من اون چیزایی که خودتون نوشتین رو بهتون میگفتم (بدون علامت سوال و تعجب) برای شما قابل قبول بود؟ و اینکه اگه بعدها بفهمین رابطه عمیق تر و عاطفی تر بوده چه احساسی داشتین؟؟ ممنون میشم جواب این سوالمو حتما بدین



آقای محمد رضای گرامی

اتفاقا شما تو تاپیک قبلی من هم نظر دادین و جزو کسایی بودین که منو تشویق کردن به قطع رابطه و من همیشه از نظراتتون استفاده میکنم

اگه این مسئله برام حل بشه شک نداشته باشید که من همه ی ویژگی های خواستگار رو میسنجم و اصلا اینجوری نیست که سریعا بخوام جواب مثبت بدم. حتی خودم بدم نمیاد یه دلیل محکم برای نه گفتن پیدا کنم که خیالم از بابت عذاب وجدان و ... راحت باشه . پس مطمئنا همه چیزو با دقت بررسی میکنم.

من مطالب زیادی رو توی این مدت خوندم که مشاورها گفتن از روابط قبل از ازدواجتون صحبت نکنید و زیرش کامنتایی از پسرهایی دیدم که با سوز و گداز مینوشتن با این حرف شما دیگه قید ازدواج رو زدن و اونا این همه مدت پاک بودن به امید اینکه با کسی مثل خودشون ازدواج کنن و ... من واقعا نمیخوام حقی بر گردنم باشه.
نظر شما به عنوان یک فرد مذهبی برام خیلی ارزشمند بود. ازتون متشکرم