لاغری زیاد مانع ازدواج

[زندگی خوب]

آقای سامان سلام من یک معذرت خواهی به شما بدهکارم. یه پست خیلی بد تو یه تایپیک دیگه در پاسخ به شما دادم که واقعا از لحن و گفتارم پشیمونم. متاسفم.
آقای سامان من چند تا از پستای شما رو خوندم به نظر آدم خوبی میایید. فقط نمیدونم چرا نا امید.
اینکه شما قبول کردین لاغرید با این که قبول کنید ازدواج نکنید خیلی فرق داره. مورد اول خیلی طبیعی هست و کلا آدم ها حتی قابلیت از دست دادن عزیزترین فرد زندگیشون رو دارند چه برسه
به پذیرفتن بیماری یا لاغری. مشکل شما اینه که شما درگیری ذهنی شدیدی داشتید گویا و شاید در حد وسواس بوده که بعد از قبول واقعیت یه حس فوق العاده خوب تو شما ایجاد شده که
واقعا بهش نیاز داشتید. تجربه ی این حس عمیق و فوق العاده که بیشتر شبیه آرامش یا سکوت عمیق توی ذهنه (اگه تونسته باشم خوب توصیف کنم ) شما رو خیلی جذب خودش کرده.
به عنوان یه هم تالاری بهتره بگم یه چیزی تو مایه های مواد مخدر به شما تزریق شده!!! شما راحت شدین از حرف دیگران چون دیگران رو بسیار با اهمیت می دونستید. شما راحت شدین از
ناراحتی بابت شرایط جسمی تون چون اونقدر ناراحت بودین که حتی نمی تونستید خوبی هاتون رو ببینید. الان چشماتون باز شده و دارید می بینید که نه تنها بد نبودید خوش تیپ هم هستید.
می دونید شما چون تحت فشار شدید ذهنی بودید این قدر پذیرفتن براتون شیرینه!!! پذیرفتن واقعیت ها واقعا خوبه اما نکته اینجاست که واقعیت اصلا یعنی چی؟
واقعیت یعنی حرف دیگران مهم نیست. واقعیت یعنی شما خوبید. واقعیت یعنی من خوبم . واقعیت یعنی شرایط جسمی شما اصلا مهم نیست . مهم اینه که آدم هستید فارغ از داشته ها و
نداشته ها.
شرایط جسمی و مالی چه زمانی مهم میشه؟ چرا اصلا مهمه؟چرا اصلا آدم ها میان دیگران رو بر اساس داشته های ظاهری، روحی و مادی میسنجن و نکته ی بسیار مهم اینه که شما چرا
نمیتونید با جامعه و خواسته هاش کنار بیایید و مهم ترین نکته در شحصیت شما اینه که اصلا فرض کنیم همه ی آدما بد، جامعه بد، دخترا بد، مگه نه اینکه ما باید بدها رو مجازات کنیم و این
بدیهیه برای همه که دنبال عدالتن ولی شما که خوبی، چرا به جای مجازات بدها میایید خودتون رو مجازات می کنید؟
می دونید چیه متاسفانه شما هم چنان خودتون رو بد می دونید وگرنه هیچ وقت هیچ وقت هیچ انسانی که دوستدار خودش باشه خودش رو همانند شما مجازات نمی کنه.
باور کنید شما جوون خوب و شایسته ای هستید. من مطمئنم به زودی زود متوجه می شید که به اندازه ی کافی خوب هستید و اون روز می فهمید که چقدر انگیزه دارید برای ساختن زندگی.

[samanft]

آقای سامان سلام من یک معذرت خواهی به شما بدهکارم. یه پست خیلی بد تو یه تایپیک دیگه در پاسخ به شما دادم که واقعا از لحن و گفتارم پشیمونم. متاسفم.
آقای سامان من چند تا از پستای شما رو خوندم به نظر آدم خوبی میایید. فقط نمیدونم چرا نا امید.
اینکه شما قبول کردین لاغرید با این که قبول کنید ازدواج نکنید خیلی فرق داره. مورد اول خیلی طبیعی هست و کلا آدم ها حتی قابلیت از دست دادن عزیزترین فرد زندگیشون رو دارند چه برسه
به پذیرفتن بیماری یا لاغری. مشکل شما اینه که شما درگیری ذهنی شدیدی داشتید گویا و شاید در حد وسواس بوده که بعد از قبول واقعیت یه حس فوق العاده خوب تو شما ایجاد شده که
واقعا بهش نیاز داشتید. تجربه ی این حس عمیق و فوق العاده که بیشتر شبیه آرامش یا سکوت عمیق توی ذهنه (اگه تونسته باشم خوب توصیف کنم ) شما رو خیلی جذب خودش کرده.
به عنوان یه هم تالاری بهتره بگم یه چیزی تو مایه های مواد مخدر به شما تزریق شده!!! شما راحت شدین از حرف دیگران چون دیگران رو بسیار با اهمیت می دونستید. شما راحت شدین از
ناراحتی بابت شرایط جسمی تون چون اونقدر ناراحت بودین که حتی نمی تونستید خوبی هاتون رو ببینید. الان چشماتون باز شده و دارید می بینید که نه تنها بد نبودید خوش تیپ هم هستید.
می دونید شما چون تحت فشار شدید ذهنی بودید این قدر پذیرفتن براتون شیرینه!!! پذیرفتن واقعیت ها واقعا خوبه اما نکته اینجاست که واقعیت اصلا یعنی چی؟
واقعیت یعنی حرف دیگران مهم نیست. واقعیت یعنی شما خوبید. واقعیت یعنی من خوبم . واقعیت یعنی شرایط جسمی شما اصلا مهم نیست . مهم اینه که آدم هستید فارغ از داشته ها و
نداشته ها.
شرایط جسمی و مالی چه زمانی مهم میشه؟ چرا اصلا مهمه؟چرا اصلا آدم ها میان دیگران رو بر اساس داشته های ظاهری، روحی و مادی میسنجن و نکته ی بسیار مهم اینه که شما چرا
نمیتونید با جامعه و خواسته هاش کنار بیایید و مهم ترین نکته در شحصیت شما اینه که اصلا فرض کنیم همه ی آدما بد، جامعه بد، دخترا بد، مگه نه اینکه ما باید بدها رو مجازات کنیم و این
بدیهیه برای همه که دنبال عدالتن ولی شما که خوبی، چرا به جای مجازات بدها میایید خودتون رو مجازات می کنید؟
می دونید چیه متاسفانه شما هم چنان خودتون رو بد می دونید وگرنه هیچ وقت هیچ وقت هیچ انسانی که دوستدار خودش باشه خودش رو همانند شما مجازات نمی کنه.
باور کنید شما جوون خوب و شایسته ای هستید. من مطمئنم به زودی زود متوجه می شید که به اندازه ی کافی خوب هستید و اون روز می فهمید که چقدر انگیزه دارید برای ساختن زندگی.

ممنونم از نظر خوبتون.چیزی که باید بگم اینه که من تو مقامی نیستم که بخام جامعه رو مجازات کنم.بهتر بگم کسی توی این مقام نیست.ما نمیتونیم کسی رو که دوس داره طرفش مقابلش پولدار باشه یا تحصیلات عالیه داشته باشه یا هیکل زیبایی داشته باشه و... رو محکوم کنیم.خب طرف اینجور دوست داره.در مورد اون تیکه حرفتون که گفتید من خودم رو مجازات کردم هم شاید حرفتون یه جورایی درست باشه .اما قبول کنید که شما هم اگر چند بار توسط جنس مخالفتون که برتری بهتون ندارهپذیرفته نشید دیگه میل و رغبتی برای موقعیت های جدید براتون نمیمونه.من خودم اصلا به موقعیت جدید حتی دیگه فکر هم نمیکنم چه برسه به اینکه بخام بررسی کنم و اقدام کنم.بهتر بگم دیگه اصلا حوصله اینکه توی یک موقعیت قرار بگیرم و بعد از کلی هیجان و استرس اخرشم هم جور نشه رو ندارم.در مورد این مسئله در حال حاضر یک حس کاملا خنثی و بیتفاوت دارم و تنها چیزی که دیگه برام اهمیت نداره جنس مونث هست.در واقع خودم هم از خدا همینو خواستم که این حس رو از وجودم بیرون کنه فکر کنم داره جواب هم میده.اینجور ارامش بیشتری دارم